ENDİŞELİ PERİ

billy holiday:

2009-11-07T08:34:00.006+02:00

üniversitede, ikinci sınıfın ya da üçüncü sınıfın yazındaydı. hayali, sinema filmleri çekmek olan ferit abi, kuşadası'nda bar açıp, para biriktirmek istiyordu bunun için. bir grup arkadaş, ona yardım etmek için kuşadası'na gitmiştik. herkes oradaydı galiba. eşyasız bir yazlık evde uyuyorduk, bahçesinde hamaklara uzanıp, kitap okuyorduk. ben çoğu kez şiir okuyordum o zamanlar (fransız bir şair vardı, kimdi?).

çiğdem'in el yazısı çok güzeldi. o, "çalıkuşu" yazmıştı. ç'nin, ş'nin kuyrukları yaramaz, k'nın sapı kısa, u'lar, a'lar tombul. çok güzeldi gerçekten. onun el yazısından yapılmıştı ahşap tabela. başka bir çiğdem, beni alıp denize götürüyordu sabahları.

barın açılış günü ferit abi billy holiday kaseti olmadığını farketti. açılış günü illa ki onu çalmak istiyordu oysa. gökhan'la çıkıp billy holiday kaseti aramıştık bütün kuşadası'nda. bulduk mu, hatırlamıyorum. ama o barda dinledik biz billy holiday'i.

sonra sonra ilişkimiz tümden koptu ekiple. ferit abi, sydney'e gidip döner dükkanı açmış, dediler. canı sıkılıyormuş çok. çiğdem hukuk fakültesini bitirdi, ama bir gazetede ekonomi muhabiri oldu yine de. gazeteci olmak istiyordu. öbür çiğdem son olarak bir avukatlık bürosu açmış ankara'da. gökhan'ın başına hor gördüğü her şey geldi: zengin bir kasaba avukatı oldu, evlendi, karısı hamileydi. recep, tiyatro oyuncusu olmak istiyordu. okulu bitirdi o da. bir kaç filmde gördüm. gerçekten çok, çok iyi bir oyuncu. bir gün reha aramıştı; "bil bakalım yanımda kim var," diye sormuştu. aa, recep'in sesi! yayınevi açmış, reha'nın kitaplarını yayınlayacakmış. kahkaham okul kahvesinde çınlardı ya, onunla telefonda konuşurken yine öyle çınıltılıydı. "değişmemişsin," dedi, bunu ima ederek. "neler yapıyorsun," diye sordu. bora'dan ayrılmış, göztepe'de bir evde arçil'le oturuyor ve yeniden avukatçılık oynamayı planlıyordum o sırada.

neyse. billy holiday'in anısı bende böyle neolitik'ciğim.

madeline peyroux:

2009-11-05T08:24:00.008+02:00

lena karpinsky'den.

yaz gecelerinin geç vakitlerinde de dinlenir, ama tam da şimdi dinlemek çok güzel olur. hava kararırken, yağmur az önce dinmiş, şehir ıslak. sen, şehrin tam göbeğinde yüksekçe bir binanın penceresinden şehre bakıyorsun. sokakta heyecanlı ama neşeli bir trafik var. arabaların, trafik ışıklarının, mağazaların renkli ışıkları ıslak yollarda yansıyor. muhtemelen içiyorsun, ama şu bu değil de iyi cins bir viski içiyorsun.

raymond chandler'ın kitabı big sleep'ten uyarlanan film.

humphrey bogart'ı ve lauren bacall'ı görüyorsunuz. filmin senaryosunu faulkner yazmıştı.

nerden bakarsanız bakın, bu, seksi bir müzik. diyelim ki orası bir dedektiflik bürosu ve siz de dedektifsiniz. birazdan kapı açılacak, meselesi olan çok dertli, çok güzel sarışın hatunun silüetini göreceksiniz. içki teklifine hiç hayır demeyen bu hatun, elemli, boğuk sesiyle, "az önce birini öldürmüş olabilirim," diye fısıldayacak. "bana yardım et!" güzel kadınlar rica etmez, emrederler ve içinde şövalye ruhu taşıyan hiç bir erkek bu ayrıntıya takılmaz.

:) elbette çok başka hikayeler kurarak da dinlenebilir bu müzik. peki, kime teşekkür ediyoruz? journey to orient'e!

hayranıyız... şimdi ve daima mohsen namjoooooo!

2009-11-03T11:22:00.010+02:00

sabah dolaşıyordum aranızda. erhan bey, çok tuhaf bir yerde (böceklerden, onların gözlerinden, o gözlerin dünyayı nasıl gördüklerinden şaşırarak bahsederken), bir şifre gibi, mohsen namjoo dinlediğini ve pek beğendiğini söyleyivermiş. onun söylediği her şeyi çok ciddiye aldığımdan, araştırdım. sabahtan beri de mohsen namjoo dinliyorum. hep de dinleyeceğim. seviyorum. keşke farsça bilseydim. ama bilmiyorsak bile bu aşık olmamıza engel değil. tahmin edebiliyoruz onu çünkü ve bahsettiği dünya, yaptığı müzik, hatta yasaklarla dolu hayatı bize çok yakın. ben erhan bey gibi cool değilim. yakanıza yapışırım, sırtınıza tık tık yaparım; "dinledin mi? dinledin mi, dedim!" "beğendin mi? çok güzel değil mi?"

aşağıda, ekşi sözlükten bir alıntı var. daha da aşağıda mohsen namjoo şarkı listesi (dinleyin lütfen, hak vereceksiniz), daha da aşağıda başka bir sitede, başka şarkılarını da dinleyebilir, hayatı hakkında azıcık daha bilgi edinebilirsiniz.

şikayetler bana, teşekkürler erhan beye!

"bambaşka bir adam mohsen namjoo, bambaşka bir ses, başka başka birçok ses...yaşadığımız zamanda her aklı başında insanda olması gereken delilik de var kendisinde. kendi sitesinde bulunan ''a note from mohsen namjoo'' adlı yazısından çevirmeye çalıştığım kadarıyla şöyle anlatmış kendisini;

mohsen namjoo'dan bir not; zordur birisi hakkında konuşmak, hele ki yanlış anlaşılmaya açıksa bu kişi ve modern iletişim araçları kolayca yayabiliyorsa bu yanlış anlaşılmaları. aslında öyle görünüyor ki kimse dinlemek istemiyor seni, sen kendi hakkında konuştuğunda. yine biz öğrendik ki ahalinin eserlerin hakkındaki görüşleri, senin kendi hakkında yaptığın yorumlardan daha değersiz değil.

kısa keseceğim bu yüzden. 1976 yılında torbate jam'de doğdum. 12 yaşımdan 18 yaşıma kadar nassrollah nasseh- pour'la klasik-geleneksel iran müziği söyleyişi üzerine çalıştım. yüksek eğitimime kabul edildiğim tahran üniversitesi'nde tiyatro ya da müzik alanında devam edebilirdim. 1 yıl müzik kursunu beklemek yerine tiyatro kursuna başlamaya karar verdim. 1 yıl sonunda müzik kursuna başlamaya hazır; öğrenmek, tecrübe etmek ve ilerlemek için heyecanlıydım. fakat tahmin ettiğim gibi yürümedi işler ve tahran üniversitesi'nin eğitim sistemi beni hayal kırıklığına uğrattı. başlangıçta müzik aşkımdan dolayı müzik okumaya karar vermiştim, sonunda müzik aşkım için müzik okumayı bırakmak zorunda kaldım.

her müzisyen gibi, hayalim profosyonel müzik sahasında yer almaktı. sonunda, felaket yıllarımın ardından , bundan sadece birkaç yıl öncesinde müzik benim tek işim haline geldi. eserlerim (100'den fazla) , müzikle olan 18 yıllık yolculuğumun sonuçları. müziklerin ve şiirlerin kaynağı uçsuz bucaksız iran kültürü ve tarihidir. bu ezgiler ve sözler, 400 yıldır çarpışan modernite ve geleneğin savaş alanı iran'dan bahseder ve iran kültüründe bulur anlamını.

ne vakit gülesim gelse toplumumdaki çelişkilere, blues müziğin gülen gamını ve söyleyişini kullanırım, harmanlayarak iran gamıyla ve söyleyişiyle.

sonra ne vakit bir ağlamak tuttursam, anlatmak istesem kederimi; iran söyleyiş tarzıyla blues a yol alırım ya da bir mülteci olarak bulurum kendimi ezberlenen şiirlerde.

(başlangıçta dediğim gibi zor iştir birisi hakkında konuşmak, dolayısıyla emin değilim size söylediklerimin, söylemem gerekenler olduğundan.)
(yolcuvincent)

sonra şuraya girin, oradaki muhteşem şarkıları da dinleyin.

FM 89.60

2009-10-31T09:38:00.003+02:00

olgun şimşek'le yapılmış bir röportaj vardı geçenlerde gazetenin birinde. "sabah uyanınca ilk ne yaparsınız?" gibi bir soru soruyordu röportaj yapan da, olgun şimşek, "ilk önce canımı sıkarım" diyordu. buna çok güldüm ve daha da çok sevdim onu. her zaman sevdim onu. daha ilk gördüğüm, ülku duru ile oynadıkları filmle (barış pirhasan'ın yönettiği kısa bir filmdi. kazandibi, tavuk göğsü müydü adı?) ve sonrasında. çok karakterli bir tip.

genellikle benim de sabah uyanır uyanmaz ilk işim canımı sıkmaktır. öyledir, ama bir çocuğu kandırır gibi kandırırım kendimi. radyoda yağmurlu sabaha çok iyi giden bir müzik kanalı bulmak, mutfakta hala kızarmış ekmek kokusu olması, çocukların kahvaltıda neşesi, yağmurda evde olmak ve kahve içmek, gizlice bir sigara yakmak... kaloriferin üstünde uzanan tina, ötüp duran kuş... neticede şu an sevinçten pır pır ediyor içim ve can sıkıntısının esamesi okunmuyor.

dün akşam don kişot'a başladım. çok önemsediğim bir başlangıçtı bu. turgut özben gibi hayatıma ilişkin de bir başlangıç tasarlamak istemiştim. o nasıl, şizofrenisinin arkadaşı olric'le alıp başını gittiğinde okumak için don kişot'u seçtiyse, öyle bir başlangıç. dün dedim ki kendime, çok sonra, don kişot'u okuduğun zamanı hatırladığında hatırlaman gerekir bu günü. dün, nefis bir gündü. çok sıradan, ama yine de nefis. günün hiç bir özelliği yok oysa. erken saatlerde kurşini olan denizin üstüne sonra sonra sis çökmüştü, yağmur yağıyordu. böyle olunca her şey, ben de brovni yapmıştım. ablamla konuşmuştum, annemiz çok, çok iyiydi. bora, işten erken çıkıp, balık pazarına uğrayacaktı. patatesli börek ve kocaman bir salata yapmıştım. balık varsa nedense patatesli bir şey yapıyorum hep. akşamüstü, atakan'ın matematik hocası gelmişti. o gelmeden börek ve süt içmiştik. çok genç bir üniversite öğrencisi olan hoca da üşütmüştü, elma kabuğu, tarçın çubuğu, karanfil de koyduğum ıhlamuruna limon sıkıp, bal koyarak, brovni ile ikram etmiştim. bora fırında balıkları yaparken işte tam o zaman, mutfak masasında don kişot'a başlamıştım. bora yanımdan geçerken başımdan öpmüştü, çok, çok seviyordu beni.

ben don kişot'a başlamışken, artık karşıdaki ormana bir seyahat yapmayı planlıyordum ertesi gün (bu sabah). ama ormanı koruyan üç büyük köpeği başıboş dolaşırken görmüştüm bir seferinde ve bu ormanın diğer ucunda iki kişinin ölü bulunduğunu söylemişti bana, bora. yalnız gitmemi istemiyordu. hem yağmur yağıyor şimdi. birazdan arçil'in ingilizce hocası da gelecek. iki saat ingilizce dersi. sonra arçil'in bir şeyler yemesini sağlayıp, resim kursu için kadıköy'e göndereceğim. onu otobüs durağına ben bırakmayı planlıyorum şemsiye ile. sabah bora ve atakan da çıktığı için evde yalnız kalacağım ve mutfak sedirinde don kişot okumaya devam edeceğim.

bu sabaha karşı saat 4. 20'de içimde korkunç bir sıkıntıyla uyandım. kötü bir şey olmuş gibiydi. evin derin sessizliğinde telefonun acı acı çalmasını beklemiştim. ses filan duyulmamıştı. yanımdaki ışığı açıp, don kişot okumaya devam etmiştim. bora uyanmıştı, "kahvaltı mı yapsak?" demişti. ama yatağın dışı soğuktu ve kalkmak istemedim. "çok erken daha" demiştim, başımı kitaptan çevirmeden.

hala sabah ve hava hızla kararıyor. ışığı açacağım bu yazıyı bitirince. karmakarışık rüyalar görüyorum bugünlerde. geçen gün ertuğrul günay'la bir kıyı kahvesinde abuksabuk bir konuda sohbet ediyorduk. bir başka sefer de, hamileydim. karnım kocamandı ve içimdeki bebeği çok gerçek olarak hissediyordum. bir kız çocuğu görmüştüm oralarda. "bütün kızlar annediiiir!" diye sevimsiz bir şarkı söylüyordu. çocuk, çok sıradandı, çok sıradan biri olacaktı, sinir bozucu büyümüş de küçülmüş bir hali vardı. ona verilen dümdüz eğitimi olduğu gibi kabullenmişti. rüyamda bu cümlelerle bakıyordum kıza. suratımı ekşitmiştim, ama sonra çocukların sadece çocuk oldukları için sevimli kabul edilmeleri gerektiğini düşünüp, çocuğun umduğu bir yetişkin gibi davranmıştım ona. sıradan. bu gece, üç tanımadığım kızla bir otel ya da yurt odasını paylaşıyordum rüyamda ve çok mutsuzdum.

böyle olmakla, sabahları canını sıkan biri olmakla birlikte yani, bu aralar gayet neşeliyim sabahları. bir işyeri sahibi gibi mutfakla başlıyorum işe. uyanır uyanmaz radyoyu açıyor, çayı demliyor, domates salatalık doğruyor, yumurta haşlıyor...

ne diyordum; don kişot'a başladım ve cervantes'in ironik üslubu çok neşelendirici. radyoda cat stevens'ın bir şarkısı başladı. ben de kalkıp ışığı yakacağım.

dans etmeye devam bir, ya da ilk öpücük

2009-10-26T09:17:00.008+02:00

yıl 1986! çok zaman olmuş. hukuk fakültesindeyim. yeşil gözlü, sarışın oğlana deliler gibi aşığım. aylarca, aylarca sürüyor ona olan gizli aşkım. bütün kızlar da aşık ona. sessiz ve karizmatik. bi kere galiba gitar çalabiliyor, çünkü odasında gitar var. çok okuyor galiba, çünkü kitaplığında bir sürü kitabı var. solcu da galiba, çünkü arkadaşları öyle. güzel yemek yapıyor galiba, ne zaman gitsek öğrenci evi yemek dolu. herneyse, grup arkadaşıyız. birgün aramızda bir kriz yaşanıyor, kavga ediyoruz. ve fakat bu kavga sonunda onun da benden hoşlandığını kalbim gümbürdeyerek öğrenmiyor muyum! kalbim günlerce son ses çarpıp duruyor. bir gün sadece ama sadece beni davet ediyor yemeğe. masada mumlar yanıyor:) bu şarkı çalıyor ve dans ediyoruz. işte bu şarkı çalarken öpüyor beni. mutluyum ama deli gibi ağlamaya başlıyorum. yani öpüşmek filan çok büyük bir şey. aman allahım! özürler dileyerek beni yurda bırakıyor. çok, çok terbiyeli, çok kibar ve çok hoş biriydi gerçekten. burcu yaydı. ben çok ama çok sessizim yolda. yurda gelir gelmez en yakın arkadaşım ufuk'u bulup, ona anlatıyorum her şeyi. sabaha kadar sürüyor sohbet, artık ne konuşuyorsak.

çocukla ilgili başkaca da bir hatıra yok kafamda. hemen sonra yaz tatili başlıyordu da eve mi dönmüştüm? yazın çocukla bir daha görüşmemeye karar verdiğimi uzun bir mektupla ufuk'a yazdığımı hatırlıyorum ama. artık ne düşündüysem.

o, bilmem ki beni, bu şarkıyı hatırlıyor mu? duyunca benim hala yüzüm kızarıyor. anı emanetçisi olmak da böyle bir şey işte.

geçelim.

2009-10-24T10:42:00.003+03:00

bazı kızlar vardır; "ah ya, bir yere gidip dans etsek, ya" derler. onları hayranlıkla, içimde kıpır kıpır bir coşkuyla dinlerim. benim hiç, ama hiç dile getirmediğim bir şeydir bu. eskiden, sadece sarhoşken dans ederdim, bazen de evde tek başınayken. insanın dans etmesi, dans etmeye ihtiyaç duyması, dans etmek istiyorum, demesi ne güzeldir. şimdi hiç dans etmiyorum. eğer dans ediyor olsaydım, bugün, yani şu güneşli cumartesi gününde, bu şarkılarla dans ederdim. siz dans edin, ben seyredeyim.

Kesinlikle!

2009-10-19T08:51:00.005+03:00

Medyanın büyük bir kısmının dün görmezden geldiği “Kandil’den dönüşte ilk adım” haberi Cumhurbaşkanı Gül tarafından olumlu karşılandı: Bu iyi ve güzel bir haber, öyle değil mi?

* o halde, aşağıdaki şarkı da iyi gider. tümünü dinlemek için play full son here yazan yere tıklayın, lütfen.

Nereden Bileceksiniz - Ahmet Kaya

Sevgili Arzu,

2009-10-17T13:57:00.005+03:00

Yazını bir kez okudum. Yanıtlarken bir kez daha okusam iyi olurdu. Bu, neyi nasıl yazacağım konusunda bana bir yol gösterirdi en azından. Ama boğazımda ve başımda bir ağrı ile uyandım bu sabah. Üşütmüşüm. Birazdan vermidon hot alacağım; hani şu, soğuk algınlığına iyi gelen, sıcak suya dökülen toz ilaçlardan. Bu tür ilaçların müsekkin etkisi de var sanırım. Sorunları dertli dertli düşünmene engel oluyor. Yatakta döne döne yatıp dururken, kitap, gazete karıştırırken filan daha rahat ediyorsun. Hem suçluluk da hissetmiyorsun yaptığın tembellik yüzünden. "İLAÇ!" alacak kadar hastasın neticede:) Ancak renkli çamaşırları derhal makineden çıkarıp asmam gerek ki, beyazları da yıkayabileyim, yarına kadar kurusun da çocukların okul giysileri zamanında ütülenebilsin. Bugün böyle işte. Hah, yazını ikinci kez bu nedenle okuyamadım.

Seni seviyorum, çünkü biraz sana benziyorum. Doğrusu ben de senin gibi diyeceğimi düpedüz diyorum. Diplomasiden hiç anlamıyorum. Biraz kırıcı bir insanım bu nedenle. Sorunun çözümlenmesi değil de, kendimi ifade etmiş olmak daha önemliymiş gibi. Matematikçi ablam böyle değildir mesela. O, bir sorunla karşılaştığında en az zararla nasıl sorunu çözeriz, diye bakar. Ama ben anneme benzerim ve ablam annem için der ki; “düşündüğü sadece gururu olmuş hep, tepkilerinin özünü gururunun dokunulmazlığı oluşturuyor, bunun da hiç bir sorunun çözümüne faydası yok”. Dediğin gibi, huy, karakter işte.

İşte ben de senin gibiyim biraz da o nedenle seni anlıyor ve seviyorum (dur, ben şu çamaşırları asıp geleyim… Astım. Beyazları da koydum şimdi. Bingo Soft’un beyaz olanı, yani şu Sensitive alt markalı olanı çok güzel kokuyor. Bunu bana Adana’daki ablam önermişti zamanında. Benim bir büyüğüm. Kendisi de öyle güzel kokar ki, öyle böyle değil, hep sarılmak istersin. Şimdi annemin bakımıyla filan o ilgileniyor çoğunlukla. Öyle pek pratik filan değildi hiç, ama şimdi bakıyorum da, annemle ilgilenmesinde öyle bilinçli, öyle candan bir hali var ki, her konuşmamızda teşekkür ediyorum ona. Hakkını hiç ödeyemem. Annem, her seferinde bir sır verir gibi ona en çok benzeyen çocuğunun ben olduğumu söyler, ama bu ablamla aralarında inanılmaz bir bağ vardır hep. Birbirlerine duydukları ilgi, ana-çocuk arasında olması gereken sevgiyi tüm saflığı ile içerir. Ve bana kalırsa onlar bir başka açıdan daha çok benzerler birbirlerine. Ya da bizim ailede kimse kimseye benzemez galiba. Çılgın bir karakter çeşitliliği vardır. Bunun da nedeni, annemle babamın hep eleştirdiğimiz ilgisizliklerinin, aslında çok doğru olan bir çocuk yetiştirme modeli yaratmış olmasında sanırım. Bazı temel değerleri insiyaki olarak vermişler ve büyürken kendini oluşturma işini sadece bize bırakmışlar.)

Buraya yazarken de Arzu, her ne kadar açık yürekli davranıyorsam da, bu hayatın içinde olanları gerçekten de bir günlük yazıyormuş gibi samimiyetle yazıyorsam da bazı konuları sadece ima ediyorum. Bunları açıkça yazmak takdir edersin ki pek nahoş olur. Şimdi ben burada her yoruma, her arkadaşıma elimden geldiğince içten bir yanıt yazmak istiyorum. Senin eleştiri yapmana bozulmuyorum da bu eleştirinin bir şekilde daha ayrıntılı bir konuşmayı talep ediyor, örtülü olarak Bora’nın zafiyetlerinin de ortaya dökülmesinin gerekliliğini bildiriyor olması karşısında bocalıyorum. Hem içten olmak istiyorum hem terbiyeli. Hem saçılmak istiyorum hem konuyu toparlamak. Ama Arzu, doğrudan demesen de iktidara karşı düpedüz bir başkaldırı, bir mücadele öneriyorsun sen! Deli misin!:) Evdeki saadetimi hiç hesap etmiyorsun. Bazı saadetlerin, saat gibi hassas dengesi olduğunu, saat gibi işlemezse duruvereceğini görmezden geliyorsun! Bu nasıl arkadaşlık!?:)

Şurası açık ki hata tümden bende. Bir arkadaşımın dediği gibi ne kadar konuşursam konuşayım, hatayı en sonunda kendimde bulmak gibi bir meziyetim var. Başkasını değiştirmek, sorunu kendi lehime de olacak şekilde çözmek yerine, kendimi değiştirmek, feragat etmek, fedakarlık etmek daha kolay olduğu içindir belki de. Eğer öyleyse, bu kolaycılık da benim hatam neticede. Belki hiçbir sorunu o kadar ciddiye almıyorum, belki hayatı o kadar ciddiye almadığım içindir bu. Ama bu da benim hayata ilişkin çok öznel duruşumdur ki, bu da yekdiğerimi ilgilendirmez. O halde yine ben hatalıyım. Arkadaşım, insanların o kadar da iyi olmadığını, kendilerinde hata bulmaya pek istekli davranmadıklarını, hatayı kendinde bulmaya teşne bir karakterin inceliğini insanların fark etmeyebileceğini, bunun da beni çok üzeceği yolunda uyarırdı. Üzülebilmeye olduğu kadar sevinebilmeye de meyilli karakterim dengeyi tutturuyor çoğu kez neyse ki.

Bora’dan daha az belki de hiç bahsetmemeliyim burada. Sanırım Bora’nın gerçek talebi de bu. Bundan pek emin değilim gerçi kendisi talebinin bu olduğunu söylese de. Hiç yazmasam iyi olur ona kalırsa ya, illa ki yazacaksam da çok daha uzaktan, çok daha ayrıntısız, çok belli belirsiz bir izlenim bırakacak şekilde yazmamı ister sanırım hayatımız hakkında. Ben de öyle biri değilim. Çok yaklaşırım, ayrıntılara girmek isterim, çağrışımlarım ordana oraya akarken bunları da yazmak isterim. Sonuçta, siteye girdiğinde okuduğun yazılar çıkar. Bora ister ki, mesela derli toplu bir Dostoyevski dosyası yapayım. Atıyorum, böyle bir şey demedi de böyle olsun ister sanırım. Ben, Dostoyevski’yi okuduğum zamanı, Dostoyevski okuyan kendimi, halimi anlatmak isterim. Neticede benim sevdiğim her ne kadar okunmak için seçilmiş kitapsa da, kitabı okuyanın halleri, hisleri, kitapla dönüştüğü hali seviyorum. Kitapla hayatı kompartmanlara ayıran insanlardan ben de senin kadar pek hoşlanmam. Sadece kitabı okumakla elde ettikleri saygıyı pek hak etmediklerini düşünürüm, velev ki onunla hayata bakışlarında, düşüncelerinde, tavır ya da en azından edalarında bir değişim olmamış olsun. Hal böyle olunca, yani kendimi bu kadar ayrıntılı yazınca Bora da giriyor işin içine. Hayatım pek de kalabalık değil, biliyorsun.

Görüyorsun ya, konu daldan dala atlıyor. Çok dağılıyorum. Hah, mor renk sadece bir tesadüf. Yazıyı yazdıktan sonra baktım pek renksiz, uzun bir yazı olmuş. Bir de konular birbiriyle kelalaka. Hem fotoğraf da yok ya, iyice okunması sıkıcı bir yazı olmuş. Bölüm bölüm seçtim, ki hangi bölüm neyi anlatıyor pek fark etmeden, tümden rastlantısal renklerle renklendirdim. Ama eğer araştırdıysan mor renk hiç fena bir renk değil. Geçen gün Ekmekçikız da mor renk üstüne bir yazı yazmıştı. Oraya da bir bak istersen, çok hoş anlamları varmış. Hem bu yıl modaymış da. En önemlisi ben moru severim. Mosmor, kadife bir ceketim var. Ondan biraz daha açık, mor, fitilli kadife pantolonum var, patlıcan moru geceliğim var, eflatun renkli tişörtlerim var, ablam geçen yıl doğum günümde bana hangi renk şal ördü, dersin? Mor! Moru seviyorum ve her ne kadar tesadüfen olmuş olsa da seni morla anlattığım için bana teşekkür etmelisin. Evet, et! N'olacak!? Seviyorum güzel sözler, iltifatlar duymayı. N’olur bana iltifat etsen!

Şaka şaka, Arzu’cuğum. Ben renklere pek düşkünüm. İnsanların isimleri, isimlerindeki harfler zihnime bir takım renklerle belirir. Varmış dünyada böyle insanlar. Bunun bir adı da varmış da, bilmiyorum. Arzu’da mesela var mor. Ama az. Siyah var. yanlarında. Hatta bir de keskin ipince simsiyah çizgiler var ve hiç Arzu sözcüğünden beklenmeyecek baygın bir bej yanlarında tuhaf tuhaf durur. Sen bu, siyahlığı morluğu ile gayet belirgin Arzu’nun bu hiç orada yeri olmayan bejliğini ister çocukluğunun o sakin, huzurlu zamanlarına ver, istersen zihninin bir yanının vermidon hot almış gibi rahatlığına. Arzu, bir kutu gibi. Köşelerinde metal lehimler olan. Gösterişli de değil pek. Sen Arzu’nun anlamından yola çıkarak, akışkan, dağılan, nüfus eden, gürüldeyerek gelen bir şey beklersin bu sözcükten. Yoo, o olabildiğine durağan ve saklanmış bir şeydir. Dediklerimin seninle bir ilgisi yok. Sadece Arzu ismi der demez benim zihnime hücum eden renkler, şekiller böyle oluyor. Kendimden bahsediyorum yine yani:) Utanmazca kendimi anlatıyorum tümden sana ait olan isminden yola çıkarak. Yazıklar olsun bana:)

Neyse Arzu, Arçil’le evde yalnızız. Yatakta keyif yapıyor o ve kahvaltıyı geciktirmeye çalışıyor. Ama benim kahvaltı hazırlamam gerek ona. Biliyor musun, benim insanların isteklerine aşırı bir saygım var, bu da beni disiplinsiz, iktidarsız bir anne yapıyor. Tina üstünde, şu ötüp duran kuş üstünde bile şu kadarcık olsun iktidarım yok. Neden, peki? İnsanların kendi kişisel isteklerinin “olması gerekenden” daha değerli olduğuna inanırım çünkü. Onun değil de benim isteğimin yerine gelmiş olmasının onda yaratacağı kırgınlık, bende yaratacağı bir tür üstün gelme duygusuyla baş edemem. Onun benim kararımla kaderinin değişmesine razı olamam. Her insanın, tek, biricik olduğuna ve kendi yollarında kendi kararlarıyla gitmelerinin bu biricikliği besleyeceğine inanırım.

Ben, iktidarsızım ve aslını sorarsan iktidar söylemi, asker duruşu kadar nefret ettiğim şey de yok şu dünyada. İktidarı kullanmanın renkleri, tonları da çok farklı. Bora’nın iktidarı zaman zaman tahammül sınırlarımı zorlasa da tümden beni rahatsız eden bir durum da yaratmayabiliyor. Neticede yaşadığımız şu hayat için bir işbölümü yapmış durumdayız ve onun ait olduğu bölüm daha fazla karar almasını gerektiriyor bir yandan da. Bu dünyada beni en çok üzen insandır Bora. Çok sevilmiş biriyim ben, ama bu dünyada beni en çok seven insan da Bora oldu sanırım. Sevmesinin nedeni tümden ben değilimdir de, kendi tarihi, kişisel nedenleri de vardır büyük ihtimalle. Zaten birini sevmek, hep diyorum ya, sadece karşındaki insanın özelliklerine ve sadece sevme duygusunun kendisine ilişkin bir şey değildir. Bu nedenle Bora beni bir takım nedenlerle çok seviyor diye, ona bu yüzden bonus verecek değiliz şurada. Ama beni sevmesinin, beni sevmeye duyduğu ihtiyacın anlamını çözmek istediğimde, ona yakınlık duyarım. Bazen ne yapmış ya da yapacak olursa olsun onun yanında olmak isterim. Bazen de sinirimi gerçekten çok bozar, ne hali varsa görsün isterim. Şimdi küsüm ona ve şu, ne hali varsa görsün duygusuyla dolup taşmaktayım. Yani kendimi tutmasam neler anlatırım neler:) Boşverelim onu, keyfimize bakalım biz. Gıcık, sinir bi şey. Ama az önce beni İkea'ya götürmeyi teklif etti. O pek sevmez orayı. Bu nedenle o kadar da sinir olmuyorum ona şimdi. Ama dönüşte yine sinir düğmesine basıp sinir olmaya devam ederiz. Bize ne, bize ne!

Off... gördüğün gibi biraz karışık kafam ve öyle ağır ki şu an boynumun üstünde. Yazı da böyle karışık. Muhatabım olan sana açıklayıcı bir yazı yazmak istiyorum. Her ne kadar küs olsam da şimdi, Bora’yı fazla incitmek istemiyorum. Çok fazla açıklama yapmadan açıklama yapmak istiyorum. Ama diplomasiden anlamayan biri olduğumu bildiğim için patavatsızlık yapmak istemiyorum. Bundan sonra yazacaklarıma, yazmak istediklerime ters düşebilecek bir şey yazmak istemiyorum. Arçil’le ilgilenmek istiyorum şu dakika (Kahvaltı olarak sosisli, kaşarlı tostta karar kıldı ve kocaman bir bardak sütle götürdü şimdi. Kaşarı fazla olduğu için mırın kırın etti. Ormanda yürüyüş yapalım isteğimi geri çevirdi. Belki oturup Gossip Girl izleriz yine onunla:) İlaç hala yanımda duruyor. Onu içip, beyaz çamaşırları da asıp ve hatta yatmadan önce bir de çorba yapabilirsem çok hoş olur. Karnım acıktığında yataktan kalkıp içerim. Sabah kahvaltıda dün hazır malzemelerle yaptığım çikolatalı pastadan yedim. Rahatsız olan midem yüzünden yumuşak şeyler yemeğe eğilimliyim, ama pasta da pek sağlıklı değil. Elbette İkea’ya gideceksek, şu hastalık halini yarına erteleyebilirim:p

Böyle işte. Artık şu yazıyla vedalaşsam iyi olur. Hala düşünüp duruyor, bambaşka bir yazı yazsam iyi olurdu, diyorum ama, şu an itibariyle kafamda olanları ancak bu kadar, bu şekilde yazabildim. Umarım beni biraz daha iyi anlayabilmiş, hayatımı ifade etme biçimim yüzünden senden daha fazla bir anlayış görmeyi hak etmişimdir:) Yorumlar, mektup vs için teşekkür ederim. Lütfen kendini üzme ve lütfen sadece üslubun yüzünden haksızlığa uğradığını düşünme. Seni anlıyorum.

Sevgiler.

Not: Yazıyı yayınlamayı unutmuşum. Şu saatte yayınlamayı akıl ettim. İkea'ya gideceğim galiba:) Diğer yorumlara da yanıt vereceğim ama işte bugün değil, sonra.

berberberberberberber

2009-10-16T09:49:00.003+03:00

twitter: dün saçımı kestirdim, pek güzel olmadı galiba.
blog: dün canım sıkkındı. çılgınca bir şey yapayım, dedim. çılgınlık gazım kadıköy'de bitti yine. sonra frene bastım. arçil'in ordu'daki fındık arazilerinin vergi borcunu yatırdım. sonra da arçil deli gibi iced earth dinlediği için ona iced earth baskılı tişört aldım. iki pantolon aldım. biri kargo, diğeri düz. ikisi de koyu renk. boğazlı soluk siyah bir kazak aldım. bu, geniş yakalı denizci kabanı ile yakışır, dedim. yakıştı. ama fazla yakışmasını arçil beğenmedi. biraz kusurlu, hafif çirkin olsun istiyor. bir hırka aldım. çizgili. beğenmedi. kalın ilmekli dokuyu sevmiyormuş. öyle sıkı olsunmuş ki dokusu, yün değil de başka bir şeymiş gibi görünsünmüş. gossip girl indirip, izliyor bu aralar ve artık biraz kılık kıyafeti olsun istemesi bu yüzden sanırım. dan'ın kızkardeşi o sarışın kızdan çok hoşlanıyor. "hangi karakteri beğeniyorsun en çok," diye sordum, akşam onunla birlikte izlerken. "dan," dedi. "bir de chuck". allah allaaah, ikisi de birbirinin zıtdı. bir şey demedim.

dün işte alışverişten sonra eski mahalledeki berbere gittim. benim saçımı kesen çocuk ayrılmış. dükkan sahibi adam yeni geleni gösterip, kulağıma eğilip, "bu da iyi keser," dedi. o böyle deyince, ben, süsüne püsüne pek titizlenen bir hanımmış gibi başımı anlamlı anlamlı salladım. yeni gelen çocuk, ince, zayıf. röfleli saçları havalı havalı yukarıya jölelenmiş. saçımı yıkarken pek konuşmadı. "saçınıza kat verelim, jölelerseniz filan çok havalı olur," dedi. o zaman ben şu titiz hatun görüntüme devam edemedim. "yok," dedim, "ben sade bir insanım, makyaj bile yapmam. şöyle gözüme düşmeyecek, kolay toplanacak, ama kadın kadın da durmayacak bir şey, anlıyor musunuz?" diye bir kendini anlatma sıkıntısına düştüm, ellerimi filan da sohbete katıp. "ama yine de kendimi farklı hissettirecek bir şey," dedim. sonra başka şeyler de dedim, konuşup durdum. şu saç meselesinde çok tutucu olduğumu, ama buna artık bir son vermek istediğimi, hatta bazen kısacık kestireyim istediğimi, olmadı kızıla boyayım, dediğimi... ben sanki ona yüreğimi açmış, içimi dökmüşüm gibi tümden kabullendi beni. aynanın karşısına geçtiğimizde artık ben değil de o konuşuyordu ve siz filan demiyordu artık. ve sanırım yürekten bir şefkat besliyordu. "ben," dedi, çekik gözleri çok hoş bulurum. hatta uzakdoğuda bir dağ başında ev almak isterim, bağ bahçe işleriyle yaşayıp gitmek isterim," dedi. ben, "ben de isterim," demedim. buna şaşırmış gibi, "öyle mi!" dedim sadece. onun, sen'e geçişiyle ibresi oynayıp duran aramızdaki mesafeyi biraz artırmak istedim.

o saçlarımı tararken, dertli dertli, "yok yok, yapamam. çok uzamış saçların," dedi. "ben saç kısaltmaktan hiç hoşlanmam," dedi. sonra bir şey demedi. sustu, saçıma baktı. "peki, tamam," dedi. "kendini bana bırak şimdi, çok güzel olacak," dedi. "kendini bana bırakacak mısın?" diye sordu. ben, aşk filmlerinde geçmesi muhtemel repliğe güldüm. düşünüp taşınıyor gibi bir kaç saniye bekleyip, başımı öne arkaya salladım "evet" anlamında. eline makası aldığında, "korkuyor musun?" diye sordu. ben başımı iki yana salladım "hayır" anlamında. "korkma," dedi, "istemediğin yerde duracağım". başımı öne arkaya salladım, "peki" anlamında. "şimdi çok dik oturmanı istiyorum. aferin. işte böyle," dedi. saçımdan bir tutam kesip kucağıma bıraktı. "işte bu kadar keseceğiz," dedi. biraz daha kesti. aynada bana baktı, "çok güzel olduğunun farkında mısın?" dedi. bunu sorarken, çirkin olduğu aşikar birini ikna etmek isteyen iyi yürekli biri gibiydi. gülümsedim, başımı iki yana salladım "hayır" anlamında. "çok güzelsin," dedi. nedense ağlamak istedim biraz. şefkat beni ağlatıyor. saçımı iyice yandan ayırdı. "saçını işte böyle ayırmalısın, tamam mı?" dedi, "biraz gizemli olur böyle." ben başımı öne arkaya salladım "peki" anlamında. boğazım kurumuş da ondan konuşamıyorum sanmış olmalı ki, "bir şey içer misin?" diye sordu. gülüp, "hayır," dedim. hayır sözcüğünü, kahverenkli, hafif saman topu ha, yumuşak yır yamacından yuvarlanıyormuş gibi, dedim. saçımı kuruttu. "saçına fön çekmeyeceğim, çünkü sen de çekmiyorsun," dedi. "nasıl istiyorsan öyle yapacağız, biz de". aynada kendime baktım, pek güzel olmamıştı galiba. "saçımı toplarsam üzülür müsünüz?" dedim. "yoo, hayır," dedi malzemelerini toplarken, "nasıl rahat ediyorsan öyle yapmalısın".

sonra kaşımı aldırdım. omzundan koluna kıvrılan kertenkele dövmesi olan bir hanımdı. simsiyah upuzun saçlarını at kuyruğu yapmıştı. "nasıl bir kaş istersiniz?" diye sordu. ne diyeceğimi bilemedim. aslında dümdüz kaş severim ama benimki kavisli, dümdüz olmuyor. onun kaşlarına baktım, "sizin ki güzel, öyle olsun," dedim kestirmeden. onun mesleki ustalığına saygısızlık etmişim, işte bu söze hiç tahammülü yokmuş gibi ellerini havaya kaldırdı, "bak, ben kaş tasarımcısıyım," dedi, "öyle onun ki gibi bunun ki gibi olmaz!" korktum biraz. "şimdi senin yüzün küçük, kalın kaş olmaz, onu söyleyeyim," dedi. "çok da ince olmasın ama," dedim. "tamam," dedi. bir şeyler yaptı, kalemle kaşlarımın kenarına çizgiler çekti falan filan, ama sonuçta her zaman nasılsa öyle alınmıştı kaşlarım yine.

çıkıp eski mahallemizin ciğercisine uğradım, ciğer alıp, otobüs durağına gittim. koltuğa oturup paketleri kucağıma koyup, en üste de newsweek dergisini çıkarıp, domuz gribi yazısını okudum. domuz gribi bu yıl yaygın olarak görülebilirmiş, avrupa'dan aşı bağışlanmış, öncelikli olarak bir kesim insan aşılanacakmış, ama aşının ciddi yan etkileri varmış. yazı, aşı olmamızı öneriyor mu önermiyor mu, hiç belli değildi. hiç bir şey yapmamaya karar verdim bu konuda ama yanımda öksürüp duran adama da arkamı döndüm azıcık. afganistan2la olan dış politikamızı okudum. dış politika dedikleri acayip bir şey. neyse geçelim bunu. aslında ev uzak olduğu için dergiyi başından sonuna okudum.

bu sabah aynaya bakıp saçımı taradım, toplayınca kesildiği filan anlaşılmıyor. nedense içim rahatladı. fatma hanım temizliğe gelecekti güya 9.30'da. yine 11.00'de geldi. "bir kahve yap da içelim bakalım," dedi. yaptım. sigarasını yaktı. "ister zengin ol, ister fakir, yemekten sonra, yak bi sigara," diyip, güldü. güldük. kahvenin yanında şöbiyet verdim, "yemem!" dedi. "ne oldu sizin ev alma işiniz?" dedim. öyle karışık bir ev alma hikayeleri var. "dolanıp duruyoruz, ev bakıyoruz," dedi. "nasıl ödeyeceksiniz o kadar parayı," dedim. oğlu bir markette kasap mı, nedir, tüm evi o geçindiriyor. oğlu bankayla görüşmüş, kredi vereceklermiş, evi bulup, onlara göstermeleri gerekiyormuş. ne cesaret. "askerlik vakti gelinceye kadar öderiz, sonra rahat ederiz," dedi. belediyeye başvurmuş, yoksulluk yardımı için. dün adamlar gelmiş. eve bakıp sorular sormuşlar. "ne istersin, para mı, yakıt mı, vs mi?..." demişler. ben de "hepsi lazım diyemedim, utancımdan, sadece para dedim," dedi. "amaaan iş olacağına varır. allah verir," dedi sigarasının külünü silkelerken. onun tümden umutsuz olmasını istemedim. "haklısın," dedim. bir de vakit gazetesinden yardım alıyorlarmış. üç ayda bir 200 lira. "allah razı olsun," dedi, "hiç yoktan iyidir." "size, şuna oy verin, falan filan, diyorlar mı?" dedim. "yooook," dedi. "vakit hangi partiyi destekliyor," dedim, "okumam yazmam yok ki benim, ne bileyim," dedi. "bu yardım işlerinde hiç parti marti lafı geçmiyor," dedi. "kime oy verdin?" dedim. "bizim çocuklar erdoğan'a kızıyor, yakacakla, parayla oy satın alıyor, diyorlar," dedi. "onlar kime veriyor, bilmem," dedi. "hımmm" dedim. kahvesi, sigarası bitti. bana süpürgenin torbasını değiştirtti, kullanacağı deterjanları ayırmamı, istedi. odaya gitti. ses seda yok ama bir şeyler yapıyor galiba.

bu sabah dedim ki kendi kendime, twitter'da yazıyor gibi yazsan ne yazardın. "saçımı kestirdim, pek güzel olmadı galiba." ama sadece bunu demek, pek de bir şey dememek gibi geldi bana. twitter niyeti bu salkım saçak, uzun, ama yine de bir sürü eksikliği olan blog yazısıyla son buldu. yazıda eksik olanlar aslında bir kaç gündür zihnimde yer eden asıl şeyler.

ne yapsa hayranıyız!

2009-10-14T14:05:00.005+03:00

çooook hoş! okumak isterseniz resme tıklayın, lütfen.

günlük: atakuş çok yaşa ve daha neler neler!

2009-10-10T13:24:00.005+03:00

Kırmızı

Yemek yapmayı hiç bilmezdim. Uzun süre de yapmam gerekmedi. Aç kalmayacak kadar ve lezzeti şansa kalmış yapabildiğim yemek sayısı zamanla arttı. Yemek yapmayı ben Hatice ile öğrendim. Hatice’nin sofraları kadar, yemekle birlikte sunduğu zarif karakteri de çok hoşuma gidiyordu. Yemek dolayımında bir geleneği de sürdürüyordu ve onu izlemek, şu hızlı, birbirine dönüşen, birbirine tahvil edilen, keşmekeş, karmakarışık dünyada sakin, sade güzel bir şeydi. Bora ile yaşarken ben bir evin hanımı oldum. Her ne kadar bu bana zor geldiyse de tepki duydumsa da, daha ilk günden böyle oldu bu ve ben de ne kadar hazırmışım ki içten içe bir evin hanımı olmak konusundaki tüm önyargılarımı bıraktım. Yemek yapmayı, dikiş dikmeyi istemeyi, bir evi düzenlemeyi, temiz tutmayı önemsedim. Bunların hiç birinin, kafası çalışan okur yazar bir insanın kişiliğine halel getirmediğini öğrendim. Hayalim, Hatice gibi sofralar kurmak ve eğer mümkün olursa onun gibi bir blog hazırlamaktı. Evet, yapmak istediğim şey bir yemek bloğu yazarak, o sırada yemek yapmayı iyice öğrenmekti.

Şimdi fena yemek yapmıyorum, iyice de pratikleştim bu konuda. Ancak, en sıradan, günlük sofrayı kurarken bile içimde hala yemeğin fiyasko olduğu endişesini yaşarım. Yemek yapmak asla ezberlenmiş, kanıksanmış bir eyleme dönüşmedi. Her gün her yemek masasında ilk lokmayı alanların yüzlerine bakarım; “Nasıl olmuş? Çabuk, çabuk... Nasıl olmuş!” Bora yalandan ya da incelik olsun diye iltifat eden biri olmadığı için onun tutumlu övgüleriyle artık fena da yemek yapmadığımı biliyorum. Hatta bora bazen annesi kadar güzel yemek yaptığımı söyler ki, bu konuda duyulabilecek en büyük iltifattır. Yaşasın!

Dün bütün günüm mutfakta yemek yapmakla geçti. Atakuş’un pazartesi olan doğumgününü dün kutlayacaktık ve babaanne ile büyükbaba da davetliydi, ki biliyorsunuz, onlar gelecekse gün neredeyse panik sınırında geçer benim için.

Mavi

Temizlik için Fatma Hanım gelecekti. Fatma Hanım, zayıf, kısa boylu, küçücük bir hanım. Daha önceki temizlik mesailerinin çoğunu hastalanarak yarıda bırakmıştı. Kovaları, bezleri, deterjanları ortada bırakıp, "başım ağrıyor, gidiyorum ben" deyip, çekip gitmişti. O çalışırken sürekli, ona bir şey olacak, midesi tutacak, başı ağrıyacak, diye yüreğim ağzımda, "nasılsınız, iyi misiniz? diye sorup duruyorum. Erzurumlu, Kürtçe şiveyle konuşuyor ve onun konuşmasını çok sevimli buluyorum. Temizlik zamanları dışında da ziyaretime gelir; aşağıda onu sorgulayan güvenliği, “arkadaşım o benim” diyerek ikna eder. Ben ona çay demler, evde kek yoksa çok sevdiği halley’leri hazırlar, yakın akrabalarının hastalıkları, çocukları için duyduğu gelecek endişesi, eski, gençlik zamanlarına ilişkin hikayelerini dinlerim. Zevkle. Çok tatlıdır konuşma biçimi ve anlattığı olayların hep komedi taraflarını abartır. Çok gülerim. Arkadaşız artık! Çaydan sonra bahar marka sigarasını yakar. Kapkalın kaşlarının altında iri, kara gözleri, küçük çenesi, küçük sevimli yüzü öyle tatlıdır, kendisi öyle küçüktür ki içimden hep sarılmak geçer.

Dün evin temizliği konusunda ona güvenmişken, sabah gelmedi. Onu aradığımda kızının biraz midesinin bulandığını bir ara uğrayacağını söyledi. Aman Allahım! Kayınvalide sözünün onun zihninde olan sert yankısına güvenerek, ama akşama kayınvalidem gelecek, dedim. Ben, eğer gelmezse, temizlik yapmaya da vakit kalsın diye hızla yemek yaparken 11.30 gibi gelip çalışmaya başladı. Temizlik yapmayı pek bilmiyor ve diyelim bir masayı mı sildi, "gel bak, güzel silmiş miyim?" diye beni çağırır, gözlerini kocaman, merakla açarak vereceğim cevabı bekler, çok güzel silmişsin, sözünü duyduktan sonra, rahatlar, sehpayı silmeye geçer.

Yeşil

O uzun uzun sehpayı silmeye başlamışken ben mutfağa yemeğe döndüm. Hatice’nin sofrası kadar profesyonel bir bilinçle olmasa da, o kadar yemeğin yenmeyeceğini bile bile, bir kutlama olduğu havası da vermek için çok yemek yaptım. Yemek listesini de blogları dolaşark oluşturdum. Yine fotoğraf yok ne yazık ki.

* Barbunya pilaki
* Zeytinyağlı pırasa (bu yemeği az yaparım, çok da güzel yaparım nedense.)
* Kısır (Bora'nın annesinin kısırı sevmesi çok hoşuma gider. o geldiği zaman ya da ona yemek göndereceksem mutlaka yaparım.)
* mevsim salatası
* Sade süzme yoğurt (Bildiğimiz yoğurdu bir gece önceden tel süzgeçte, iki kat kağıt peçeteye koyarak süzdürüyorum.)
* Sarımsaklı domates soslu karışık kızartma
* Patlıcan dizme (ben ocakta değil de fırında yaptım.)
* Patatesli köfte (arçil patlıcan sevmez. patatesli yaptım ona)
* Pilav (pilav kadar matematik oranına uyulunca illaki güzel olan bir yemeği yapmayı neden o denli önemserler ya da kötü pilav yapabilirler hiç anlamıyorum.)
* Beşamel soslu karnabahar (ben beşamel sos için 2 YK tereyağı, 2 YK un, 2 SB süt oranını kullanıyorum. unutmuyorum böylece.)
* Peynirli börek
* Kuru meyveli kek
* Limonlu kek
* Mücver
* Meyve, çay, soğuk içecekler, dondurma

Bora işinin yoğunluğu nedeniyle pastaneye uğrayıp pasta alamadı. Ben de yemekten hemen sonra, mikrodalgada kısa sürede olan *brownie yapmayı ve maraş dondurması ile servis etmeyi planladım. Ama herkes o kadar çok doymuştu ki gerek kalmadı. Hem Bora doğumgününde o pastalı, mumlu ritüelden hiç hoşlanmaz.

Babaanneler de tatlı getirmişti. Çok şükür yemekleri beğendiler:)

Turuncu

Atakuş’a hediyelerini verdik. Arçil, kocaman, ışıklı bir yerküre verdi. Atakuş tarihi, coğrafyayı, haritalara bakmayı seviyor çünkü. Ben, çizgili bir gömlek ve aynı gömlekle giyebileceği kırmızı ve gri iki kazak, babaanne bir gömlek ve hırka, bora da atakuş’un amcasının yıllar önce hediye ettiği national geografik akvaryumu içine koymak için 4 adet balık! Bora bana bir sürü renkli firkete ve renkli saç bantları da almış. O beni çocuk sanıyor hala. İşin tuhafı ben de öyle sanıyorum. Anlaşıp gidiyoruz böyle:p

Gri

Televizyonda dizileri yokmuş babannelerin bugün, popstar-alaturka yarışması varmış. Gece geç saatlere kadar onu izledik. Jüride Bülent Ersoy da vardı. Elbette büyükbaba, gelmiş geçmiş en büyük ses sanatçısının Zeki Müren olduğunu söyledi yine:) Gece boyunca da inançla tekrarladı bu sözünü. Münir Nurettin Selçuk’u da çok beğenirmiş. Bir kez konserine gitmiş onun çocukken. Bora, onun çok doğru bir makamla şarkı söylediğini, ama çok da iyi bir yorumcu olmadığını söyledi. Babaanne Zeki Müren’in konserine gitmiş, o konuda kocasına hak verdi:) Bora daha çok balıklarla, akvaryumun motoruyla uğraştı. (Bora yere oturmuş akvaryumla uğraşırken Tina da sehpanın üstünde uslu uslu oturarak Bora'yı dikkatlice izledi. Babanne'ye göre, daha sonra balıklarla daha yakın bir ilişki geliştirmek için akvaryumun tüm aksamını öğrenmeye çalışıyormuş:) Biz babaanneyle, ünlülerin dedikodusunu yaptık. Jürideki Gülben Ergen’i pek beğendim, ne kadar güzelleşmiş. Eskiden böyle güzel değildi. Sarı saç çok yakışmış. Gerçekten. Babaanne elmacık kemiklerine müdahale ettirmiş olabileceğini söyledi:) Ne yaptıysa artık çok hoş bir hatun olmuş. Bora, onun her zaman güzel bir kadın olduğunu söyledi. Nereden aklına geldiyse Bora'nın, Seyyal Taner’i sordu annesine:) "O da geçenlerde gördüm (TV’de elbette), biraz kilo almış, çok da yaşlanmış, ama şarkı söylerken yine öyle zıp zıp zıplıyor," dedi. Armağan Çağlayan’ı hiç birimiz sevmedik. Büyükbaba'ya göre onun zevzeklik yapmak dışında hiçbir yeteneği yok.

Aa unutuyordum, Bora müthiş bir şey söyledi.

Mor
Bak işte, Arzu yine “Bora” dediğim için ve ona hayranlığımı belirttiğim için kızacaksın bana, ama hak vereceksin duyunca. (Arzu adında bir ziyaretçim var. Bana biraz, Bora’ya ise oldukça fazla sinir oluyor. Bora’nın iktidarına, herrr konuda kararı Bora’nın almasına, iki kitap okudu diye benim ağzı açık ayran buladası gibi ona hayran olup tüm kararlarını uyguladığıma, yazılarımda sürekli Bora da Bora, Bora da Bora dediğime, bu sitede asıl kahramanın, oh olsun bana, Bora olduğuna ve kendimi değersiz bir figuran rolü yakıştırdığıma, Bora’nın, arkadaşı Serhan’ın da zaten göle girmemesine ve yola çıkmak gerektiğine karar vermesine:)... Oo daha neler neler... “poaça” sözcüğünü bile yanlış yazdığıma, doğrusunun ise“poğaça” olduğuna ilişkin bir sürü şeye..:) Burayı sizden bile daha sıkı takip ediyor ve inanılmaz bir dikkatle okuyor. İtiraf etmem gerekirse haklı olduğu noktalar var. O, yorumlarını yayımlamadığım için çok bozuluyor bana, ama öyle sinirli ve öyle büyük bir nefreti var ki, bu da haklı olduğu noktaları görmezden gelmeme neden oluyor. Oysa sakince konuşsa, hatta buradan yola çıkarak meseleyi kadın erkek ilişkilerine getirse, hep birlikte konuşurduk. Ama ben yorumlarını önce gözlerim faltaşı gibi açık okuyor, sonra da basıyorum kahkahayı. Sevmiyor muyum? Yoo seviyorum Arzu’yu. Şerefe! Ancak biri bana sesini yükselttiğinde, ağzından tükürükler sıçratarak bir şeyler söylemeye başladığında, ben sözcüklerle tüm ilişkimi kesiyorum, duymuyorum onları, eğer karşımdakinin bu tavrını çirkin bulduğumu aynı volümle bağırarak ifade etmiyorsam, arkamı dönüp gidiyorumdur.

Arzu’nun bilmediği şu: Ben Bora’yı anlatırken bile aslında kendimi anlatıyorum. Hatta ne kadar pes perdeden ne kadar görünmez olursam, o kadar iyi. Ne büyük kurnazlık! Cinler’de Dostoyevski hiç hoşlanmadığı bir yazardan, bir yazar tiplemesinden, orta halli yazar karakterinden bahseder. Çok da güzel anlatır. Öyle hınzır bir alaycılığı var ki çok güldüm o bölümde. Karmazinov’dur bu karakterin adı. Efendim, bu karakter bir yazı yazmış; İngiltere’de batan bir gemiye ilişkin gözlemini anlatıyormuş yazısında. Her şeylerini yitiren insanların kurtarılışlarını, boğulanların cesetlerinin denizden çıkarılışını, filan. Çok kalabalık sözcüklü, uzun bir yazıymış bu. Ancak diyor ki Dostoyevski –ya da onun diğer kahramanı- “yazı tümden kendini öne sürmek için yazılmıştı; apaçık ortadaydı bu. Yazar satırların arasından şöyle fısıldıyordu sanki: Yalnızca benimle ilgilenin, o anda nasıldım, ona bakın. Burada yazdığım, deniz, kasırga, ölüler, ölü kolları arasında ölü çocuğunu sıkı sıkı tutan şu kadını boşverin. İyisi mi bana bakın siz. Bu görüntüye dayanamayıp arkamı dönmeme bakın, bakın nasıl dehşet içindeyim, bu daha ilgi çekici değil mi?” Her ne kadar Bora bir gemi enkazı kadar çarpıcı bir ön görsel sunmuyorsa da, Bora’yı anlattığım satırların arasından kendi karakterim fısıldar durur: "Şşşt...bana bakın".

Elbette karikatürize ediyorum şimdi kendi halimi, hatta biraz da haksızlık ediyorum kendime. Ancak böylesine sıradan bloglar bile başka bir okumayı gerektirir. Hep bir yerlere giden ve bunları yazan bir hanım yazarın, aslında evdeki yalnızlığına dayanamadığını anlamazlıktan gelirler; içleri titreyip, gözleri dolmaz. Çocuğunun üstüne titreyen bir başka blog yazarının, çocuğuna karşı şefkati nispetinde kendine karşı nasıl bir şiddet geliştirdiğini de okumazlar. Her blog yazısının bir de gölge yazarı olduğunu, satırlar ne derse desin, gölge yazarın bir başka yolu tutturduğunu… Neyse. Halden anlamak, bazen anlamazlıktan gelmek, birazcık şefkatli, anlayışlı olmak gerekir. Diyelim bir okur olarak gölge yazarın yazısını keşfettin, ne o "buldum! buldum!" diye çıngar çıkarmalar. Biraz zarafet, biraz olgunluk, biraz arkadaşça, dostça konuşmak ya da incelikli bir kaç destek sözü yazmak, olmadı sessiz durmak zor mu, yahu! Tamam, Bora’nın iktidar sesini duymuşsun bu satırlarda. Aferin sana! Bunu keşfetmek hem fazla bir zeka gerektirmiyor ki! Ben bunu bizzat, göstere göstere yapmıyor muyum? Evet, elbette öyle yapıyorum, saf mıyım ben! Hem Bora’yı anlatırken aslında kendimi anlatıyorum ki, insanın kendi iyiliğini söylemesi ne kadar kabaysa, sevimsizse, bir başka karaktere ilişkin sözcüklere ayna tutup kendini anlatması daha terbiyelice bir şeydir. Ama yine de, yine de, yorumlarını kıskançlıkla sadece kendime saklayacak kadar sevimli buluyorum. Sözlerinde haksız mısın? Yoo, ama haklı olmanın, matah bir şey olduğunu mu sanıyorsun? Cık! Değil.

Pembe

Nerede kalmıştık? Hah işte, Bora müthiş bir şey söyledi; fıstık yeşili tüylü, dekoltesi abartılı elbisesinin üstüne çingene pembesi ceket giymiş Bülent Ersoy’a bakarken bakarken, “onun yerinde ben olsam, takım elbise giyerdim,” dedi. İnanılmaz! Böylece Bülent Ersoy bu cinsiyet değiştirmelerin, bu kadınlaştıkça frapanlaşan, frapanlaştıkça, dönüştüğü cinsiyetin karikatürü gibi duran bu hallerinin dışında ve üstünde olacak, bize nanik yapacak, cinsiyetlerüstü bir “diva”olacak! Bu, cinsiyet organlarına, seksüel organlara indirgenmiş ve o noktada kendini görünür kılmaktan hoşlanmıyorum aslında ben. Leonard Cohen’in “Görkemli kaybedenler” kitabında dediği gibi, “kahrolsun genital organların iktidarı, omuzlar da orgazm olabilir!” tam olarak demek istediğim bu değil ama, benzer bir şey (çünkü, açık radyo’da Naim Dilmener, İskender Doğan programı yapıyor bugün. Kan ve gül çalıyor şu an. Çok hoş. Dikkatimi dağıtan bu. Bu konuyu burada keselim şimdi, sonra canımız isterse döneriz). “Evet evet çok hoş bir fikir bu," diyerek Bora'ya hayranlığımı sundum:p Bülent Ersoy’un takım elbiseli olacağı bir reklam filmini düşündüm, müthiş sükse yapardı. Bora’nın muzırca dediği gibi, istiyorsa gömlek düğmelerini yukarıdan açabilir dilediğince yine.

Siyah

Ne kadar dağıttım, dağıldım; hızla sona geliyorum: Ben kanepede hanım hanımcık otururken, zamanla ayağımı kanepeye uzatmaya, üstüme battaniye çekmeye başladım ki, aa uyuyakalmışım. Arada gidelim falan filan diye sohbet duyunca uyanıp bu gece kalsınlar diye ısrar ettim. Kaldılar. Allahtan nevresimleri yeni değiştirmiştim.

Sabah uyandığımda onlar kalkmıştı. Bora da son bardakları filan makineya koyup, çöpleri dökmüş. Hemen çay koydum ama kalmadılar kahvaltıya. Ben de tencerelere onlar için yemek koydum, götürsünler diye.

Az önce Bora arayıp akşam için teşekkür etti. Ne kadar hoş, zarif bir davranış. "Ne demek, her zaman beklerim annenleri. Hatta gelecek Cuma Arnavut ciğeri yapayım, davet edelim, dedim. Bakalım yapacak mıyım?

Pardon, Tina geldi şimdi, yemeğini servis etmem lazım, çok kızar.

uzak

2009-09-27T14:42:00.002+03:00

. dostoyevski'nin cinler'ini olimpos'ta okudum. çardaktaydım; portakal, nar ağaçlarına, dağlara ve kurumuş dere yatağına, toprak yola yağmur yağıyordu.

. büyük, çok büyük bir kitap okuyacağım. don quijote. dostoyevski'ye göre don quijote, "insan düşüncesinin en son ve en büyük sözü, insanın ifade edebileceği en acı ironi".

en sevdiği yazarlar shakespeare ve cervantes olan puşkin, yevgeni onegin'in kahramanı tatyana'sı ile rus edebiyatının ilk don quijote tipini yaratmış.

don quijote'ye gereğince hazırlanmak için şimdi jale parla'nın 'don kişot'tan bugüne roman' kitabını okuyorum. iletişim'den çıkmış.

. taşındık. yeni bir evdeyiz. teraslı. şehre, ormana, denize, denizde ada'ya, çepeçevre bulutlara bakıyor. şimdi yağmur yağıyor.

müzikseverlerin dikkatine:

2009-08-14T13:40:00.001+03:00

http://www.muziksoylesileri.net/

karaaaaa, karaaaa!

2009-08-12T14:03:00.005+03:00

bir akşam bora gösterdi; sokağın bütün kedileri apartmanın altında durmuş bizim pencereye bakıyorlar. çok komik, karikatür gibiydiler. mutfakta sigara içen bora, dolapta bulduğu tüm sosis, salam, sucukları bunları atıyormuş. öğrenmişler, ne zaman bizim mutfak perdesi aralansa bunlar ta sokağın başından koşup geliyor.

aralarında iki tane beyazlı karalı kedi var. daha küçüklerdi, evimizin önünde yıkılmış binanın kalıntıları arasında diğer kedilere hiç bulaşmadan oynarlardı. o zaman pencereden seyrederdim onları.

bu iki kara kedi büyümüş. bora anlatıyor, güçlü kuvvetli irice bir şey olmuş bunlardan biri, bora'nın, ailenin, nerde vakit geçirdiği, ne yapıp ettiği bilinmeyen, entel üyesi, dediği bu kedi. arada sırada sokağa gelip, takılıyor, sonra gidiyor. nereye? bilmiyoruz. diğerine ise, bora, hamile bu, dediğinde dikkat ettim. zayıf, cılız bir şey. bizim tina'ya benziyor biraz. daha yakından tanıyınca göreceğiz ki kişilikleri de benziyor.

bora kuru mama alıyordu bunlara, ama hamile olunca ciğerciden akciğer alıp pişirmeye başladım. berbat kokuyor, biliyorsunuz. sonra ufak ufak doğrayıp bir kaba koyup sıkıca kapatıyorum ağzını. ciğerler bizim hamile kedi için, ama bir ad vermek lazım ki, onu çağıralım, o da anlasın, gelsin. kara, dedim ona. öğrendi adını. ama biz ne zaman kara, diye seslensek, mahallenin tüm kedileri de kara ile birlikte toplanıyor aşağıya. bizim sıska, çirkin kara çok popüler oldu kediler arasında. herkes ona yakın durmaya çalışıyor ki ciğerleri kapabilsinler.

kara sonunda doğurdu. geçenlerde bina kalıntılarının arasında üç tane sevimli kedi gördüm, kara'nın çocukları. dürbünü alıp daha iyi inceledim. gayet sağlıklı, neşelilerdi.

şimdi önce kara'yı doyuruyoruz. sonra kara, karnı doyunca ağzına bir ciğer parçası alıp, etrafı kolaçan ederek tin tin karşıya geçip bir delikten kayboluyor. biz pencerede bekliyoruz ki kara geri dönsün, diğer ciğer parçasını alıp götürsün. epey vakit demek bu. ama kara pencerenin altına gelip miyavlıyorsa, ve evde ciğer kalmadıysa, içimiz el vermiyor ihmal etmeye; bir koşu ciğerciye gidip ciğerlerini alıp hazırlıyorum çabucak.

kara'ya yemek verirken tina ortalıktaysa duruyoruz biraz. tam arkamızda durup, sitemle bize bakıp miyavlıyor. kıskanıyor.

başka kediler de var. biri, zayıf, beyaz, sarı tüylü, çirkince bir şey. hiç yemek derdinde değil. bora, pastanenin civarında görüyormuş onu. oralarda takılıyormuş. onun derdi başka, hovardalıkta. bütün kız kedilerin civarında bu kedi. bizim kara da hiç hayır demiyor ona, kovduğunu görmedim daha.

şimdilerde pencereden bakıp, hep bekliyoruz, kara ne zaman çıkaracak çocuklarını da tanıştıracak bizimle diye.

Kaz Dağları günlüğü 1

2009-08-05T13:10:00.031+03:00

Telaşlı Cuma

Hem Bora’nın annesinin cumartesi günü gelecek misafirlerine hem de yola çıkacak bize kek, poaça hazırlamakla geçti Cuma’nın yarısı. Keki bu sefer zeytinyağı ile değil de sağlıktan feragat edip, bol miktarda tereyağı ile yaptım. Ama insan bu yaşta sağlığı o kadar da görmezden gelemiyor. Kepekli un kullandım. Organik kayısı, kuru üzüm, ceviz, taze incir doğradım küçük küçük ve onları da üzüm pekmezinde beklettim. Kekin diğer malzemeleri ve uygulaması bildiğiniz gibi. Neticede yiyenlerin çok beğendiği, derinden pekmez tadının hissedildiği bir kek oldu. İçli (kıymalı) poaça yaptım. İç artınca, kepekli bir poaça hamuru yoğurdum ve onlarla da kıymalı ve peynirli poaçalar hazırladım. Akşamdan yolluk meyveleri de başka bir tabağa koydum. Tema’nın kumaştan yapılmış alışveriş çantalarına, Bora’nın, benim giysilerimi ve denize girersek diye de havluları, mayoları, güneş kremlerini hazırladım. Uyumaya hazırlandığımda vakit epey geçti ve ben de ölesiye yorulmuştum.
Bora gece uyuyamadı. İnternette, dolaşacağımız güzergahların özelliklerini inceleyip çıkışlar aldı. Sabah 5.00’te uyandık. 5.45’te Boğa’nın önünde Serhan ve Figen ile buluşup yola çıktık.

Dünyanın en uzun parantezi

(Serhan Bora’nın kadim arkadaşlarından biri. Diğeriyle tanışmıştınız, Kaan ile. Bora’nın arkadaşlarıyla karşılaşmak benim için çok ürkütücüdür. Çünkü, Dostoyevski’nin bir kahramanına söylettiği gibi Bora insanlığa hayransa da insanlardan pek hoşlanmaz. Yüz göz olmaz, mesafesini korur. Bora’nın seçtiği, üstelik birlikte onlarca yıl geçirip, türlü olaylarla sınandıktan sonra hala devam eden arkadaşları ile karşılaşmak bu nedenle beni dilsizleştirir. Bora’nın çevresinde olan bu adamlar, Kaan olsun, Serhan olsun, Aydın olsun (o biraz farklı gerçi, ama onu da başka sefere anlatırım), Yücel olsun dünyanın, memleketin, yaşadıkları şehrin içinde kendilerini, koşullarını idrak edip, ona göre yaşamayı becerebilmiş insanlar. Hepsi, entelektüel sezgileri güçlü, doğayla içli dışlı insanlar. İnsiyaki olarak ayıklama becerileri geliştirmişler kendilerinde. İyi müzik dinlerler, iyi film izlerler, sabah erken uyanırlar, sigara içmezler ya da hep sigarayı bırakmak isterler, keşfedilmemiş yerlere giderler, yöresel yemekler tadarlar, kuş isimlerini ya da ne bileyim ağaç çiçek isimlerini bilirler, filan. Çok, çok rafine adamlar.

Üslubum onlara mesafeli duruyormuş, onları bu seçkinci tavırları nedeniyle eleştiriyormuşum gibi oldu, ama değil. Gayet saygı duyuyorum. Çünkü çok insancıl, merhametli, dünyaya sevecenlikle bakabilen ve dünyanın düştüğü hallere yazıksanan insanlar. Ama elbette bu duruşun doğasında ister istemez bir kibir var ve bu günah benim kendimde de görüp baş etmeye çalıştığım bir şey. (Gerçi Yücel’ de bu kibir de yoktur.)

Geçen gün Bora ile Kaz Dağları’nda yürüyüş yaparken konuşuyorduk. Bora dedi ki, “bir Batılının gözünde Türkiye, Arjantin ya da Şili’den neden farklı olsun ki?” Yani başı sıkışınca darbe yapılan, ordunun en büyük adamının asık bir suratla televizyona çıkıp siyasete ayar vermeye çalıştığı bir ülke nihayetinde. İşte Türkiye hakkındaki bu izlenimi değiştirmek, Türkiye’de çok zarif, entelektüel, ince adamların olduğunu da göstermek istesem, Serhan’ı bu iş için temsilci seçerdim. Bora’yı seçmememin nedeni, onun fazla müdanasız, her kurumu ve herkesi reddebilme ve her şeyden vazgeçebilme gücüne sahip olması, sanırım. Evet, evet bir güçtür bu, Bora her durumda, yapayalnız kalsa da kendi hayatını kurabilecek kadar güçlü biri bence. Sıfır politik tavra sahip olması, tahammülsüzlüğü ve öfkesini karşısındakini sonsuzca reddetme sınırsızlığı içinde kullanan biri olması nedeniyle Batılıları da küfürle reddeder bir noktada. Hem Bora inanılmaz şekilde sever memleketini, merhametle sever, doğasını sevmesi bir yana, bir Doğulu ülke olarak, Doğululuktan kaynaklanan, o damıtılmış, soylu, derin, sıcak, neredeyse her şeye sinen metafizik ruhu sever. Sohbetlerimizde geçmese de ve zihni çok net görünse de bana kalırsa Bora memleketimizin bu Batılı ve Doğulu karmaşasını çok derinden yaşar.

Serhan’la bir tanışıklıktan öteye gidecek bir sohbeti başlatamamın nedeni, insan seçimi konusunda oldukça müşkülpesent olan Bora’nın seçilmiş adamlarından biri olması dışında, sanırım bir neden daha var. Serhan’ın eski eşim Reha ile de bir tanışıklığı var. Onun kafasında Reha’nın ve de sonra Bora’nın eşi olan benim hakkımda nasıl bir izlenimi olduğu konusu bir muammadır benim için. Çünkü Reha ve Bora birbirine hiç benzemeyen ve yaşam tarzları tümden farklı iki insan. Reha, hayatı, tüm hayatı, hiç ayıklamadan isterdi. Tüm insanları isterdi; genişler, genişlerdi. Her sıradan insanda bir farklılık, her çirkin yerde bir güzellik, her günlük olayda tarihi bir yan görmeye eğilimliydi. Evet, çok sevecen görünüyor, ama Reha bir Tanrı gibi her şeyi yeniden adlandırmak, herkesi yeniden yaratmak isterdi. Doğayı severdi mesela, kedileri, kuşları da, ama nasıl desem, bunları, onu heyecanlandırıp ona güzel şeyler söyleten bir araç olarak severdi bana kalırsa. Her şey kendisiyle ilişkiliyse ve kendi dolayımında ise ve sohbetine konu olmuşsa bir değer kazanırdı. Sabah, bir İngiliz gibi sütlü çayını içip, sonrasında da bir duble rakı söylerdi. Ve gün, gelip giden, telefonla arayan bir yığın insanla yapılan bir yığın sohbetle ve kadehlerce içkiyle şekillenirdi. Bir su gibi, içine atılan her elementle tebelleş olmak gibi bir yapıya sahip olan benim, Reha’nın ve Bora’nın yanındaki adam olmam hasebiyle sanırım ki, zihninde ve yaşam tarzında müthiş zigzag yapan, müthiş esnek bir dikiş tutturabilen bir insan olduğumu düşündürtür, ki bu da hakkımdaki izlenimleri biraz karıştırır.

İzlenimi bırakın, yani bir ikinci adamın izlenimini bırakın, bizzat bana kendimi tanımlamamı isteseniz de işler sarpa sarar zaten. Döner dolaşır, maceralara atılır, sonunda yine kendime, ben kimim, hayattan ne istiyorum, nasıl yaşamak benim için iyidir, diye sorarım çünkü. Ayrıca edebiyat yapmayı seven, edebiyat aşkına gerçeği görmezden gelebilecek bir romantizme sahip biri olduğum için de çok kesin ve net görünen açıklamalarım bile kuşku vericidir aslında. Öyle de olsa bu konudaki çabamın içtenliği ve sahiciliği yüzünden bağışlanabilirim, değil mi? Değil mi! Pardon yani, kırk yaşına gelmiş bir insanın hala bir ergen karmaşasında olması azıcık sevimsiz mi, diyeceksiniz bana? Bunu söylemeyin. Küserim. Haksızca hor görüldüğüme, anlaşılamadığıma karar verip, günlerce canım sıkılır:)

Figen, önce sesiyle var. Öyle ince, öyle zarif ki sesi; dünyada ondan güzel “evet” diyen biri daha yoktur mesela. Dolmuşta arka sıradan şoföre parasını iletmenizi istese onun sesi, dönüp bakmak istersiniz bu sesin sahibi kim, diye. Çok akıllı, çok parlak, düşünüş tarzı çok gelişkin ve bu, o güzel sesin ifade ettiği her şeyi çok ölçülü yapıyor. Öyle ki anlattığı bir hikayeyi, bir anıyı öyle yerinde, öyle doğru ve tam da gerektiği kadar sözcükle anlatıyor ki, daha da soru sormanıza gerek kalmıyor. Ben, kadınlarla erkekler arasındaki bazı farklılıkların altının çizilmesindan yanayım. Yani, kadınca bir mahremiyeti, kadınca bir zarafeti, olayları kadınca bir sevecenlikle karşılamasını ve zorluklar karşısında kadınca bir yaşamı sürdürmeye muktedir olma halinin olması bana hoş geliyor. Figen böyle, sesinden başlayarak, tüm mimik ve jestleriyle, duruşuyla bir kadın gibi. Ama diğer yandan da, kararlı, inatçı ve katı olabilen güçlü bir karaktere sahip. Çok tanımıyorum, ama sanki öyle. Serhan’la çok uyumlular, aynı şeylerden hoşlanıyorlar. Hoş ve doğru bir yaşam arkadaşlığı var aralarında. Bora ile ben, atıyorum bu değil de şu yolda yürüyüş yaptık diye sonunda dramatikleşen bir tartışmaya girebiliriz, ama onlar nasılsa akıllı uslu çözüyorlar meseleleri sanki.

Serhan ve Figen gazeteci. İşlerinde gayet başarılılar. Serhan'ın müzikle çok ilgilendiğini, müzikçilerle röportajlar yaptığını biliyorum. Ancak basın camiasından bunalmışlar biraz ve ceplerinde bir kaçış planı olsun istiyorlar. Bu seyahate birlikte çıkma nedenlerimizden biri de onların da ilerde yerleşmek üzere düşünülebilecek yerlerden biri olan Kaz Dağları hakkında daha detaylı fikir edinmek istemeleri.

Ve nasıl unutuyordum!... elbette ben burçlara inanmam ama insanlara isimlerinden sonra sorduğum şey nedir? Ev-vet, burçları! Figen benim gibi Koç burcu, Koçlarda olan o heyecan, o telaş, o öfke, ne bileyim o kırmızı olan şey yok onda. Kendisi de diyor zaten, yükselenim başak ya da Yengeç galiba, diye. benim yükselenim Yay. Yay'da olan o seyahat aşkı yok ama bende. Evet yaylar gibi ironiye bayılırım, evet keyfime de düşkünüm, ama o kadar. Serhan da Bora gibi İkizler. yani ikisi de bilgiye tapıyorlar. Bilgiyle heyecanlanıyorlar. Yeni şeyler keşfetmeyi seviyorlar, yürüyüş yapmayı, bisikletle seyahat etmeyi seviyorlar. İkisi de inatçı sanırım, bildiklerinden şaşmıyorlar, ikisi de bir adaya düşseler gayet güzel yıllarca yaşayabilirler, kendilerinden sıkılmıyorlar. Neyse, geçelim.)

Cumartesi: Yolculuk başlıyor

5.45’te Boğa’nın önünde Serhan ve Figen ile buluşup yola çıktık. Yeni bir eve giren kedi gibi yabani, sustum bir süre. Sonra sonra karakterlere, sözcüklerine alışıp konuşmaya başladım. Bora’nın bir haftadır sırtı ağrıyordu, araba kullanmak onun için biraz zordu. Figen iyileştirici özelliği olan taşlarla filan ilgileniyor. İyi elektrik gönderip, ağrıyı giderebileceğini söyledi. Sesi öyle tatlı ve ikna ediciydi ki ben hemen inandım ona. Tedavi bittiğinde, Bora ağrının sadece azıcık azaldığını söylediğinde çok şaşırdım.

Araba vapurunda çay içip, kek, poaça yedik. Onlar yaptıklarımı beğenince, daha da konuşkan oldum:) Sonra karaya çıktık tekrar ve bir yerden bulduğumuz eczaneden aldığımız kas gevşetici ve ağrı kesiciyi içti Bora ve çok şükür ağrısı kesildi. Kızılkeçili mi, Zeytinli köyüne mi gittik önce? O kadar çok dolaştık ki karıştırıyorum şimdi.

Havran

bu, kocaseyit köyündeki ikinci yol. buradan kamyonlar geçiyor, çok tozlu bir yol. sanırım ilerde baraj yapılıyor. figen, manzaranın önünde. dağlar gerçekte çok daha ihtişamlı ve güzeller inanın ki.

Hah, önce elbette Havran’a girdik Bora’nın internette görüp, beğendiği badem ağaçlarlıyla çevrili bir meyve bahçesini görmek için. Havran bir ova üstüne kurulmuş. Bora’nın anlattığına göre, Yıldırım Beyazıt ve Timurlenk’in yaptığı şu satranç oyunuyla meşhur savaşta, Timurlenk’in oğlu Havran’a girip yakıp yıkmış, bir daha da toparlanamamış Havran. Ama ne kadar zaman geçmiş canım, 1402’den beri! Bence toparlanmış ama olup olacağı bu kadarmış. Ben hem ova görüntüsünü sevmem, sıkıcı gelir bana.

Bora’nın aradığı arsa, Havran’ın epey yukarısında, Kocaseyit köyündeymiş. Bora'nın internetten indirdiği arsa fotoğrafını gösterdik köylülere, ama kimse oralarda böyle güzel bir arsa olmadığını söyledi. Kocaseyit köyünün manzarası çok güzeldi ama. Kocaman, ihtişamlı dağlarla çevriliydi. Serhan yakınında bulunduğumuz mezarlıkta Kocaseyit adında, Çanakkale’de iki yüz küsür ağırlığında bir topu tek başına taşımış birinin mezarı olduğunu söyledi. O önden gitti, biz de arkasından. Mezar ziyaretinden sonra geri dönmeye karar verdik. Serhan bir arkadaşını arayıp, Havran’ın zeytinyağı çok iyi olan bir dükkanının adresini istedi. Oradan zeytinyağı, pembe domates ve ünlü olduğu için leblebi (yoğurdu da mı oradan aldık acaba?) aldık.

Kızılkeçili

Kızıkeçili köyüne gittik önce. daha önceki yolculuğumuzda burada, kenarında zeytinlikler olan dağa doğru bir yolda yürümüştük bir sabah ve çok beğenmiştik bora'yla.Burada, Bora'nın İstanbul’dan arayıp iki kez konuştuğu Sude Emlak ile görüştük önce. Emlak dükkanında aynı zamanda çok güzel sabunlar, zeytinyağları da satılıyor. Orada Figen'le bir zeytin reçelinin tadına baktık. Sertliği hoştu zeytin reçelinin, ama tadının çok bir özelliği yoktu.

Biz hep zeytinlik bakıyorduk, ama Serhan bahçe içinde küçük de bir evi olan arazileri de sordu, ki bu, yeni bir bakış edinmemize neden oldu. Emlakçı, köyün tepelerinde, manzarası çok güzel zeytinlikler gösterdi. Ancak oralara elektrik ve su getirtmek epey pahalı olacaktı. Çok güzel bir dere ve anıt ağaç olan kocaman bir Çınar’ın yakınlarında bir arsayı beğendik biraz. Dere sesi duyuluyordu çünkü ve zeytinler dışındaiki tane kocaman cevizi vardı.

Hasanboğuldu

Yorulmuş ve karnımız da acıkmıştı. Hasanboğuldu’ya doğru yola çıktık. Kalabalıktı çok. Ve et kokulu dumanlar vardı. Sonbaharda, kimse yokken gitmek çok zevkli olabilir. Çok güzel bir yer çünkü. Şelaleye giderken buz gibi suyun içinden geçtik, ayaklarımız dondu. Dere kıyısında ahşap masa ve banklarda oturup, yoğurt, domates, dağ çileği, köy ekmeği yedik. Çok lezzetliydi hepsi.

yahu 54 kiloya düştüm, ama hala ne kadar iri görünüyorum.

Kızılkeçili'den Hasanboğuldu’ya giderken yol ikiye ayrılıyor. Solda ki yol Hasanboğuldu’ya giderken, sağdaki yolun başında Milli Park, Kamping levhası vardı ki, buna dikkat eden Serhan akşam çok güzel bir yerde konaklamamızı da neden olacak.

Şelale bu değil elbette. Bu küçük bir bölümü.

bora tüm seyahat boyunca yemeğini güzelce yiyen, dondurmaya hayır demeyen, böyle uslu uslu oturan bir çocuktu:)

burası hasanboğuldu'daki pazar. dağ kekiğinin 3-4 çeşidi, kantaron otu gibi otlar, zeytinyağ, zeytin, bal, dağ çileği, elma armut vs satılıyor.

Zeytinli Köyü

Zeytinli köyündeki Nilüfer Emlakçı bize köyün içinde, dolayısıyla, imarı, suyu, elektriği de olan bir bahçe ve içinde küçük bir ev gösterdi. Önce, dağ ve deniz manzarası olan tepede bir zeytinlik hayal eden bana çok klostrofobik geldi orası. Sonra değişti fikrim, anlatacağım. Akşam olmak üzereydi ve emlakçıya köy içinde pansiyon sorduk. Eh, bulunabilirmiş, ama verdiği yanıttan tatmin olmadık. Hımm pansiyon meselesini Sude Emlakçıyla konuştuk. Burasıyla değil, yanlış olmasın şimdi.

gazeteci alışkanlığı yüzünden midir nedir, serhan emlakçılara uzun uzun sorular sorup, dinliyor. o daha sonra gideceğimiz güre iskele emlakçısıyla bir arsayı dolaşırken biz de arabanın yanında sıkılarak bekliyorduk. öyle ki bora, çevredeki hayvanları da ince ince gözlemlemeye başladı sonunda:)

Mehmetalanı

Daha önce gördüğümüz, Milli Park’a doğru sürdük arabayı. Mehmetalanı denilen bir köye geldik. Bora’nın dediğine göre iki yüz yıl önce Mehmet adında biri tarafından kurulmuş köy. Cami yokmuş ve halkı eğlenceye düşkünmüş. Daha sonra Figen’in edindiği bilgiye göre Toroslu Türkmen Alevilermiş buranın halkı.

Endes Kamping tabelasını takip ettik. Kartvizitleri aşağıda arabada kalmış, ama adres ve telefonlarına şuradan ulaşıp, ayrıntılı bilgi edinebilirsiniz. Akşam olmak üzereydi. Her taraf yeşillikti. Araziye taşlarla kotlar yapılmış, ahşap bungalovlar, bungalovlar önüne hamaklar küçük masa ve tabureler yerleştirilmiş salaş görünen çok ama çok sevimli bir yerdi. Sürekli bir, akan su sesi duyuluyordu. Daha sonra aşağıdaki masalarda yemeğimizi yerken göreceğimiz gibi, bir dere vardı çünkü ve dereden de, önüne taşlarla set yapılarak tertemiz, içi görünen, ağaçların gölgesiyle yeşillenmiş göller oluşturulmuştu. Serhan, Hasan Bey’le pazarlık yaptı. İki kişilik (içinde bir üçüncü kişi için de yatak olan) bungalovun fiyatını geceliği 150 TL’den 100 TL’ye düşürdü. Bu fiyata, akşam yemeği ve sabah kahvaltısı da dahil. Bu durumda çok makul bir fiyat. Bizim kalacağımız bungalovların içinde banyo ve tuvalet yoktu. Ortak kullanımı olan banyolarda duş aldık, üstümüzü değiştirdik ve yemek için masamıza oturduk. Vakit geç olduğu için hazırlıksız olduklarını, bu nedenle yemek için fazla seçenek sunamayacaklarını söyledi Hasan Bey. Ama gelen yemekler hem çok lezzetliydi, hem de servis hızlı ve düzgündü.

ben niye böyle coşkuyla gülüyorum? çünkü serhan fotoğraf makinamın timing ayarı olduğunu, eğer kurup yerleştirirsek fotoğrafta benim de olabileceğimi söyledi. Ben pek ihtimal vermedim küçük makinamın böyle bir yeteneği olduğuna, ama hayret, işte karşınızdayım:)

Serhan'la ben toprak kaplarda, kılçıkları ayıklanarak, domates, biber ve limonla tadlandırılmış, üstlerine bolca kaşar rendelenmiş alabalık yedik. Figen ve Bora, yine kaşarlı ve domates soslu köfte yediler. Taş fırınlarında, odun ateşinde pişirmişler. Çok lezzetliydiler. Ayrıca patates, patlıcan kızartması ve çoban salatası vardı. Sıcak içecekler menüye dahilmiş ama onlar rakı, ben de bira içtim. Bora Kızılkeçili köyünden şeftali ve Kırkağaç kavunu almıştı. Kavun biraz tatsızdı ama şeftali gerçekten güzeldi. Bu yıl meyveler ne güzel oldu, değil mi? Neyse geçelim. Yıldız göremedik pek, ama dolunay olmaya iki gün kalmış ay yumuşak, sütümsü bir ışığın içinde parlıyor, aşağıdan su sesi, böcek sesleri geliyordu. Ne diyeyim size, harikaydı.

Söylemeyi unutuyordum, Kaz Dağları’nda her yerden sular fışkırıyor. Yol kenarında açılmış alçak hendeklerden, evlerin önündeki çeşmelerden, bahçelerde, her yerde inanılmaz bir su bolluğu yaşanıyor. Bedavaya su! Dünyamız böyle kuraklaşırken Kaz Dağları kıskançlıkla korumak isteyeceğin suyla dolu. Müthiş! Ayrıca hangi kahveye ya da lokantaya oturursanız oturun önce bir sürahi su geliyor. Şahane!

Gece, yemekten sonra bungalovlarımıza girdik. Tertemiz. Kalın, duvardan duvara halı üstünde, beyaz renk çarşaf ve yaz yorganı olan çift kişilik yatak ve bir de tek kişilik yatak vardı.

gördüğünüz gibi gittikçe japonlaşıyorum:) burası endes'in aşağısındaki dere.

Sabah önce Bora uyandı ve baktım, hiç vakit kaybetmeden giyiniyor. O çıkınca ben de kalktım. Ortalıkta göremeyince, onu yakalarım belki diye biraz yürüdüm. Meğer Endes'te, aşağıda, dere kenarındaki masada oturuyormuş. Gece yatmadan önce sabah erken kalkıp yürüyüş yapmayı, dönünce göle girmeye karar vermiştik, ama çok dolaşacağımız ve dönüş yolunda çok yorulacağı için dinlenmeye karar vermiş. Biz, 8.30 gibi kahvaltı yapacağımızı söylediğimiz için Hasan Bey henüz yoktu. Biz de çıkıp köyün kahvesine gittik. Gerçekten neşeli insanlar, sabahın o saatinde bir şey anlatıp, gülüyorlardı kahvedekiler. Artık olağan olduğu üzere suyumuz ve nefis çayımız geldi.

Bora, o sırada, aslında Zeytinli köyünde gördüğümüz bahçenin ve küçük evin bizim için çok uygun olduğunu söyledi. Bahçede ceviz, dut, incir, şeftali, asma vardı. Elektrik, su getirmek için uğraşmayacaktık. İnternet sorun olmayacaktı. Evden çıkınca sabahları, çınar ağaçları altındaki kahvede, ıhlamur kokularıyla çayımızı içebilecek, bisikletimizle Hasanboğuldu’da ya da o güzelim köy yollarında dolaşabilecektik. Havası çok temiz, suyu boldu. Her tarafta zeytinyağı, sabun, bal, çeşit çeşit meyve vardı. Evin yakınında fırın vardı mesela. O böyle anlatınca, bayıldım. Evet evet, çok güzel, alalım biz orayı, dedim. Evi yıktırmak gerekiyordu yalnız, çok küçük, bakımsız ve eskiydi. Bu durumda fiyatın da biraz düşürülmesi gerekiyordu. Biz, önü çok geniş camlı, verandalı taş ev istiyoruz. Ama maliyeti ne olur, hiç tahmin edemiyoruz. Acaba prefabrik ev yaptırmak daha mı uygun olur, diye düşünüyoruz. Böyle bir sürü hayal kurduk. Endes’e geri döndük. Serhan ve Figen uyanıp yürüyüşe çıkmışlar. Onları beklerken, dere kenarına inip gölü seyrettik. Onlar gelince kahvaltıya oturduk. Onlar, bayağı ileriye yürümüşler ve çok hoş göller keşfetmişler. Fotoğrafları gösterdiler.

Kahvaltıda sert, azıcık tuzlu köy peyniri, elbette zeytin, domates, biber, tereyağ, bal, zeytinyağında pişirilmiş yumurta, keçi sütü, çay ve çok güzel taş fırında yapılmış ekmek vardı. ne diyorum size, nefisti! Bir daha kesinlikle oraya gitmek isterim tatilde. Öyle güzel bir rüzgar esiyordu ki. Çünkü nem oranı çok düşük, sıcak sizi perişan etmiyor bu yüzden. Hem her yer dağ, ağaç, deniz.

Yalnız şu var ki, dolaştığımız bütün o yerlerdeki zeytinlikler satılığa çıkarılmış. Bu yerler satılınca ağaçlara yapılacak kıyımı ve oraların alacağı manzarayı düşünmek bile istemem. Hasan Bey’le konuştuk sabah, neyse ki Mehmetalanı köyüne pek yabancı almıyorlarmış, arsa satmıyorlarmış. Burası bir alevi köyü ve bir arada mutlular. Hasan Bey anlatıyor; Fatih Sultan Mehmet İstanbul’un fethinden önce, gemileri kaydırmaya yarayacak kızakların yapımı için Toroslarda yaşayan ve adlarına Tahtacı denilen Türkmenler’in olduğunu öğreniyor. Onları buraya getirtiyor ve kızakları yaptırıyor. İstanbul fethedilince de ödül olarak onlara buraları bağışlıyor. Ancak Türkmenler’in gönülleri bol, bize bir şey vermeyin de ormancılık yaparsak burada, bize göz yumun diyorlar. Buranın halkı uzun yıllar ormancılıkla geçiniyor.

Hasan Bey hem ağaçları çok iyi tanımasını sağlayan genetik özelliği nedeniyle, hem de orada burada çalışarak edindiği deneyimle tüm o kaldığımız yerleri tek başına yapmış! O taş setleri, bungalovları, masaları ve sandalyeleri, size diyorum, her şeyi, kendi elleriyle yapmış. Her şeyi kendi tasarlamış! Çok yaratıcı. Mesela ormandan içi çürüyüp, oyulmuş ağaç gövdesi bulmuş, onu bahçede akan çeşmeye lavabo yapmış. Oğlu Volkan çok temiz yüzlü, çalışkan bir çocuk, sabah servisimizi o yaptı.

işte bu bahsettiğim yüzülecek göl! işte bu da gölü tetkik eden adam, bora!:)

Serhan ve Figen gölde yüzmek istediler, ama Bora gecikiriz, diye istemedi. Dün akşam uzanmış konuşuyorduk, keşke yüzselerdi, şimdi öyle aceleci davrandığım için çok üzülüyorum, dedi. Ama Bora doğru karar vermişti bence, çünkü gece saat 1.00’de evde olabildik. Hem eğer oralarda evimiz olursa ve onlar Kaz Dağları’na değil de Bozcaada’ya yerleşmeye karar verirlerse sık sık bize gelip istedikleri kadar yüzebilirler. Figen daha çok Bozcaada’ya yerleşmek istiyor. Çünkü denizi çok seviyor ve orada deniz muhteşemmiş. Hem insan dokusu da çok iyiymiş. Biz henüz Bozcaada’yı görmedik, ama sonbaharda onlar Bozcaada’da tatildeyken bir haftasonu gitmek, görmek istiyoruz.

serhan gölün karşısına geçip, fotoğrafımızı çekmek için uygun bir açı arıyor:)

İşte, Zeytinli'de Bora'nın çok sevdiği bahçenin fotoğrafları

bu, kapısı. ne şahane değil mi?:)

girince yanda küçük bir yapı var. onun duvarı. odunluk olarak kullanıyorlardı belki.

bahçedeki ağaçlar.

bu da yıkılması gereken ev. arkadaki binalara takılmayan, eğer 2,5 katlı bir ev yaparsak, onları görmeyeceğiz, önümüzdeki ağaçları göreceğiz.

bu da eve giden küçük yol. yolun arnavut kaldırımı olsa, şu evler beyaza boyansa, ne bileyim kapılarının önünde çiçek askıları ferforje lambalıklar olsa ne hoş olurdu.

figen, araştırmacı gazeteci olarak, evin karşısındaki komşuyla konuşuyor. bu hanım yıllarca o evde yaşamış, sonra burayı almış. çok kısmetli bir ev, diye anlatıyormuş:)

güre

Sabah, Güre’ye doğru yola çıktık. Emlakçı bizimle beş on dakika sonra ilgileneceğini söyleyince deniz kenarına gidip bir kahvede çay içtik. Sonra döndük. Bora yine internetten tanıyordu adamı. Tam bir üçkağıtçıydı adam. Konuşması, tavırları öyleydi ve hiç güven vermiyordu. Nitekim, bir arsa için camekanına astığı fiyattan daha yüksek bir fiyat isteyince kuşkuya düştük. O sırada bir telefon geldi ona ve başka bir arazinin fiyatının da artık yükseldiğini iletti. Duvarında Bosch’un, "insanların güvenini kaybedeceğime, para kaybederim daha iyi" sözü asılıydı. Figen, çok güzel bir konuşma yapıp, duvardaki bu yazıyla tavrının uyuşmadığını, ona güvenimizin kalmadığını, müşterilerinin güvenini kaybetmemek için arazi sahipleriyle doğru bir ilişki kurması gerektiğini söyledi. Adamın bozulduğunu sanmıyorum, çünkü gözlerinde dolar işareti vardı. Bizi epey dolaştırdı, Güre kısa sürede bozulacak, zeytinliklerden bina denizine dönüşecek bir yer. Her yer parsellenmiş ve çok yüksek bir fiyattan satışa çıkmış. Fiyatlar yüksekti, ama birkaç arkadaş birleşip alınabilir belki. Bellllkiii. hep birlikte emlak dükkanına döndük, figen gidip bize dondurma aldı.

Güre, deniziyle, dağ manzarasıyla, deresiyle gerçekten güzel. Merkezde yeni restore edilmiş, müze olarak kullanılacak binanın bahçesind ekocaman çınarlar var.

böyle ciddi ciddi konuşuyor göründüğüme bakmayın, muhtemelen imambayıldı tarifi veriyorum figen'e:)

Serhan Çamlıbel'e gitmeyi önerdi, ama vakit çok geç olmuştu ve Bora çıkmamız gerektiğini ilan etti. Çıktık yola. Trafik berbattı, çok yoğundu. Araba vapuru sırası uzundu, bu nedenle dolanarak geldik. Karamürsel’de Bora’nın bildiği iyi bir köfteci varmış. Köfteci Veli. Kıyıya, iskeleye yakın, küçük bir lokanta. Orada, ezilmiş kırmızı biberli, tarhana çorbası içtik ve köfte yedik. Ben pek beğenmedim aslında köfteyi. Çok yumuşaktı. Arabaya doğru giderken de dondurma aldık, benimki portakalıydı, ama Fanta tadı vardı, beğenmedim.

istanbuuuul

çalışma masam. tina'yı farkettiniz mi, kutunun içinde. şu an da tam orada. bazen kutuyu başka bir yere koyuyorum, daha geniş bir alana ihtiyacım olduğu için, o zaman sert bir dille miyavlayarak beni azarlıyor. ben de paşa paşa yeniden yerine koyuyorum kutuyu. bazen kalemlerimi ısırıyor, bazen de ödev kağıtlarımı yırtmaktan hoşlanıyor. katlanıyorum:)

Nihayet İstanbul’a ulaştık. Serhanlar’ı bıraktık. Eve girdik. Bora yorgunluktan ölmek üzereydi, öylece yatıverdi. Duş aldım ve ertesi günkü Rusça dersini karar kara düşünmeye başladım. Çünkü ödevlerimi yapmamıştım. Sabah 7.00’de uyandığımda hala çok yorgundum, ama hızla ödevlerimi yapıp bitirdim, 9.30'da derse gittim. Ders şahane geçti, öğretmenim güzel sözler söyledi ve ben de çok sevindim.

Yemek yapamayacak kadar yorgun olacağımızı hesap eden Bora'nın annesi, börek, zeytinyağlı sarma ve tatlı gönderdi. Ben de öğleden sonra yemek yapmaktan kurtulup, rahatça evi temizledim. Onunla telefonda konuştuk sonra, gönderdiği böreklerden biri, size daha önce sözünü ettiğim, nefis kabak böreğiydi, ama diğeri Bora’nın dilinde efsaneye dönmüş ve daha önce hiç yemediğim domatesli börekti. Kendisi değil de kardeşi yapmış bu böreği. Doğal olarak onlar hamurunu kendileri yapıp açıyorlar, am sen hazır yufkadan yapabilirsin, o da çok güzel olur, dedi. Şimdi, küçük küçük doğradığımız soğanları tavada, yağda kavuruyoruz, üstüne bol miktarda doğradığımız domatesleri ve biraz da yeşil biberleri koyup pişiriyoruz. Soğuduktan sonra bildiğimiz börek gibi yapıyoruz. Peki, sosu nasıl olacak dedim, yoğurt, süt, yumurta? Hayır, dedi, bu böreğe onlar koyulmaz. Sadece yağ ve üstüne de yumurta sarısı. O halde dedim, bu mantıkla ben içine kabukları tamamen soyulmuş patlıcan da koyabilirim. Tabii, dedi, istediğin kadar geliştirebilirsin. Ben yapacağım, siz de deneyin bakalım, nasıl olacak.

dün, bugün, yarın...

2009-07-31T10:50:00.006+03:00

oooo... çok havalı!

çok heyacanlı...

çok, çok, çok güzel bi şey?

not bir: arçil'in üstünde yeterli çalıştığına inandığım tek şey bu gitar oldu. sürekli müzik dinliyor ve dinlediklerini çalmaya çalışıyor. bir kez daha anladım ki, genç insan demek, müziğe, hava gibi, su gibi gereksinim duyan insan demek.

arçil, doğumgününde akşama kadar bizimleydi. bizim hediyeler dışında atakan da elektro gitarı için bir amfi almış:) çok sevindi arçil. akşama doğru bir telefon geldi; akşam, babası için ada'da verilen yemeğe gitti apar topar. üstünden çıkartmadığı sevdiği müzikçilerin adlarıyla dolu tişörtlerinden değil de normal bir tişört ve siyah bir gömlek giydi. halinde doğumgünü olan bir çocuktan çok, o sırada olgun olması icabeden bir çocuk vardı.

not iki: bugün atakan'ın SBS sonuçları açıklanacak. atakan, sabah 6'da kalkıp bilgisayarı açmış heyecandan. bu nedenle teniz kursuna da gitmediler sabah. oysa sonuçlar akşam 5'te açıklanacak. çok heyecanlıyız:)

not üç: babannenin günü var bugün. ben bir sürü şey hazırlamayı düşünüyor, listeler hazırlıyordum, ama gerek kalmadı, gelenler yapıp getiriyormuş. yine de kek ve içli poaça yapmayı planlıyorum. bakalım.

not dört: haftasonu kazdağları'na, akçay'a, güre'ye gideceğiz bora'nın bir arkadaşı ve onun kız arkadaşıyla. çok güzel olacak. keşke biraz yağmur yağsa.

"Нет человека – нет проблемы" Сталин*

2009-07-23T11:35:00.008+03:00

Çok sıradan haberler için, çok sıkıcı bir yazı

. İyice serdiğim Rusça çalışması, haftaya tam gaz başlıyor. Pazartesi ve Perşembe sabahları saat 10.00’da bir dil merkezinde, tek kişilik özel ders alacağım. Çalışmaya başladım. Buradan bir arkadaşın önerdiği bir Rus radyosu dinliyorum tüm gün. Gelecekte bir gün Rusya’ya, özellikle Petersburg’a gitmeyi çok isterim. Ayrıca Bora’nın doğumgünümde hediye ettiği Rusça klavye ile yazı alıştırması yapıyorum.

.. Bu cumartesi Arçil’in doğumgünü. Büyük olasılıkla bu yıl Ada’ya gitmeyecek. Hiç sözü geçmedi en azından. Ona doğumgünü hediyesi olarak bir elektro gitar aldım. Ayrıca sevimli bir müzik öğretmeninden özel ders alıyor. Bu zamana kadar tutkuyla öğrenmeyi istediği tek şey bu oldu galiba. İyi müzikler dinliyor ve müzik dinlemeyi çok seviyor. Elbette hep metal grupları dinliyor şimdilik. Bora da bir traş makinası aldı. Yavaştan bıyık filan çıkmaya başladı çünkü. Sesi de kalınlaştı. Kışın, okulun yanında müzik, resim ve İngilizce kursu da olacak. Bu tempo için zamanı nasıl düzenleyeceğim meçhul tabii.

… Ecinniler’e başlamadım henüz. Taş bina ve diğerlerini okuyorum Aslı Erdoğan’ın. Fena değil, ama benim yazarım da değil. Çok çalışkan, her cümleyi uzun uzun düşünmüş, mıncıklamış gibi bir duygu veriyor. “Sanki”ler, “gibi”ler ne çok. Fena değil, ama aşık olduğum bir yazar değil. Belki diğer kitaplarını da okumalıyım.

Tex okuyorum, Tex. Öyle de uzun sürüyor ki okumam, elime Tex’i alınca Bora gülüyor, hala mı, diyerek. Amerikan tarihini öğrenmek gibi bir isteğiniz varsa bence en iyisi Tex okumak. Oklahoma albümünde, rezervasyon bölgesine gönderilen Kızılderililer’in bölgesine yerleştirilecek beyazları tespit etmek için yapılan yarışı, bu arada üçkağıtçıların komplolarını filan okumak, sıcak yaz günleri için iyi bir seçim. Alabildiğine sert, maço, kendi kurallarını koyan Tex Willer'in, karşısına çıkan hiçbir düzenbazla konuştuğu daha görülmemiştir. Doğrudan döver. Olmadı silahını kullanır, attığını vurur. Mizah duygusu gelişmiştir, yaşlı arkadaşı Kit Carson’la tatlı tatlı atışır. Gerçi ben espri anlayışından pek hoşlanmıyorum. Ama *Stalin’in dediği gibi, “insan yok, sorun yok.” İnsan varsa, sorunları çözmek için Tex’in seçtiği yöntem, konuşmaya üşendiğimiz şu sıcak yaz günlerinde, hiç fena gelmiyor:) Hem Aslı’nın dediği gibi şu güneş tutulmaları biz kadınları derinden etkileyip, asabımızı bozuyormuş, ya, şiddet hiç Tex’te olduğu kadar anlaşılır gelmiyor o zaman:p

…. Çocuklar şu bu kursuna gidiyor ya pek tatil sohbeti geçmiyor o yüzden aramızda. Ve biz de haftasonları, yok Kazdağları’nın, olmadı Karamürsel’in, İznik’in köylerini dolaşıp duruyoruz. Köy dolaşmayı, pislikte eşelenen tavukları, rüzgarda salınan kavak ağaçlarını seyretmeyi, köy kahvelerinde mola verip çay içmeyi, köy çeşmelerinde yüzümüzü yıkamayı seviyoruz. Gezinin ana teması, bir arsa bulmak. Gitmenin olanaklı olduğu en tez zamanda da gitmek buradan.

….. Televizyon izlemeyi bıraktık epeydir. Film izliyoruz akşamları çokça. Akşam Semih Kaplanoğlu’nun Süt’ünü izledik. Yumurta gibi şahane bir filmden sonra kötü bir filmdi.

…… Sıkılıyorum. Gerçekten çok sıkılıyorum. Öyle sıkılıyorum ki bir çığlık atsam, çok, çok dehşet verici bir ses olurdu bu. O kadar çok susuyorum bu nedenle.

altı temmuz-on üç temmuz

2009-07-15T10:37:00.015+03:00

Bütün kardeşler anlaşmıştık: Hepimiz kasabamızda, evimizde buluşacaktık. Öyle de yaptık. Kendi adıma, gitmeye karar verme sürecim epey sancılı geçti. Çünkü biliyordum ki bu sefer, zihinsel olarak da tümden oraya dönecek ve muhtemelen bir daha da ayrılmayacaktım. Çocuk kendimi hep Carson McCullers’ın, “düğünün bir üyesi” kitabındaki kıza benzetirim. Sıkılan, delice sıkılan ve sıkıldıkça hırçınlaşan; aklında hep gitmek, şu sıcak, tozlu, küçük kasabaya bir daha dönmemecesine gitmek olan kıza. Okuduğum her kitapla, sıcaktan dalgalanan havanın altındaki bana o zamanlar çirkin görünen eğri büğrü sokaklarından, içinde hiçbir kitaba konu olmaz yaşantıların geçtiği kısır hayatlardan kaçıyordum işte.

Oysa, hep kendisiyle meşgul olan benim, katlarımı sabırla açarsak en sonunda ulaşacağımız yer o kasaba olur. Her şey, bir tohum gibi içimde sakladığım o kasabadan gelişti. Öyle olmuş. Sonrasında okuduğum her kitapla kasabamıza döndüm. Hemen öncesinde okumak için seçtiğim John Fante kitaplarıyla, artık yolculuğa çıkmaya hazırdım. Okumayı hep ertelediğim Fante, tam zamanında kendini bana dayatmıştı. Komik ve hüzünlü. Okurken ne çok ağladım, “üzümün kardeşliği” kitabını. Amerika’da İtalyan göçmeni bir aileyi, kendi ailesini anlatıyor ve baba karakterini öyle hoş yazmış ki, sadece bu bile onu büyük bir yazar yapıyor bence. Kitaptan alıntılar yapacaktım, ama vazgeçtim doğrusu. Üşendim. Hem aklım da dağınık. Ne Fante’yi ne de Adana yolculuğunu gereği gibi anlatamayacak kadar hem de.

Ama işte unutmak da istemiyorum bu yolculuğu. Verandada yapılan neşeli kahvaltıları, sonrasında içilen kahveleri, illaki bakılan falları, öğle sıcağında içeriye vantilatörün karşısına kaçışları, orada annemin saçını tarayarak, yüzüne kremler sürerek ve onu konuşmaya teşvik ederek geçirilen zamanları. Biraz suskun geçen akşam yemeklerini, sonrasında geç saatlere kadar mırıl mırıl yapılan sohbetleri. Küçük küçük dertlerimizi birbirimize anlatışlarımızı, iyimser öğüt verişlerimizi. Babamın karısına tutkulu ve merhamet dolu aşkını, demans hastalığı yüzünden her şeyi unutan annemin kendi hırçın ve iddiacı kişiliğini de unutarak masum, yumuşak, tatlı bir çocuk anneye dönüşünü. Kardeşlerimin ne kadar, ne çok kardeş olduklarını, kardeşliğin tuhaf, sıcak, büyüleyici, insana çok iyi gelen dokusunu…

Kasabamız çok güzel. Yeşillikler içinde. İçinden bir çay geçiyor. Bulanık bir çay. Kasabaya özel hastaneler, kolejler, dersaneler açılmış; kıyılarına yüksek apartmanlar dikilmiş ama kasabanın tabiatını yine de değiştirmemiş bu. Çocukluğumun evleri hala duruyor. Bahçeler içindeki küçük derme çatma evleri ya da taş binaları. Ama yobazlaşmış kasaba. Öyle dediler. Hiç sinema yok mesela. Çocukluğumda üç tane vardı ve biz sinemaya giderdik. Kasabadaki bu değişimi, AKP zihniyetinin bu türlü etkiye açık kasabamıza yansıması olarak yorumluyor babam, ablam, kuzenim. Paramız olsa kasabamız için ne yapabiliriz diye hayal kurduk. Ben sinema salonu açmayı ve orada eski siyah beyaz filmleri göstermeyi hayal ettim. Vittoria de Sica, Visconti, Kurosawa, Oshima, Antonioni, Fellini, Orson Welles filmleri… Alfred Hitchcock geceleri, Chaplin gündüz matineleri, Yılmaz Güney filmleri sonra… Çok, çok yakışırdı bence kasabamıza.

Bir sürü ayrıntı var anlatmak istediğim, ama bir yolunu bulamıyorum, o sıcaklığı bir türlü veremiyorum yazarken. Belki zaman zaman yazarım bu yolculuk hakkında.

Not1: Giderken ve dönüşte otobüste okuduğum Pavese, Ay ve Şenlik ateşleri de bir memlekete dönüş hikayesiydi. Çok yerinde oldu. Aklımdan hep kasabamıza yerleşmek, annemler gittikten sonra da memleket dediğimiz bu yeri böylece yaşatmak geçti. Dönülecek bir yeri olması gerek insanın.

Not2: Çok fotoğraf var ama onları yayınlamak için izin almak isterim bizimkilerden. Sonra.

MİM

2009-06-29T15:02:00.004+03:00

Nil dedi ki büyük bir coşkuyla, hayranlık duyduğu ve onu daha yakından ve kendi dilinden tanımayı istediği Bora için, “onun Aslı Erdoğan’ı sevdiğini tahmin etmiştim ben zaten!”

O zaman aklıma geldi şu geyiği çevirmek: Siz hangi kitabı okuduğunu gördüğünüz bir adamla/kadınla tanışmayı isterdiniz?

Benim için, elinde Dostoyevski’nin Karamazov Kardeşler’i ya da Suç ve Ceza’sı, Faulkner’ın Döşeğimde Ölürken’i ya da Sartoris’i, Conrad’ın Karanlığın Yüreği kitapları varsa, (eğer o müthiş utangaçlığımı da yenebilirsem) bir tanışmayı başlatmak için can atabilirim. Daha ne müthiş yazarlar var aslında, değil mi? Olsun, biliyorum, listeyi dilediğimce uzatabilirim, ama benim yüreğim bu üç yazarla daha candan çarpar. Pekiii, ruhunda bu üç yazarı dolaştırmış biri, tanışmaya, konuşmaya teşne, kolay sohbet edebilir bir insan mıdır? Asla! Henüz Dostoyevski’yi sahiden sevip de konuşkan olan bir erkek görmedim. O halde benim şu tanışma serüvenim ta başından sarpa sarar. Oysa, Fante, Auster ve nedense Fowles okuyor olsaydı, daha ben kitabın kapağını görmeye çalışırken bir sohbeti başlatmış olurduk. Gayet de neşeli olurdu bu sohbet. Borges, Cortazar, Infante okuyor olsaydı, mesafeli, medeni ve şık bir sohbeti Avrupai bir tarzda yürütürdük. Şimdi atıyorum bunları elbette, geyik yapıyoruz sonuçta.

Hatta bu geyiği genişletip bir mime dönüştürebiliriz. Neticede bir bankta, ağaç altında, sahilde, metroda, kahvede, otobüste okuyan birini gördüğümüzde, hangi kitabı okuduğunu merak etmez miyiz çoğumuz? O halde; siz hangi kitabı okuduğunu gördüğünüz bir adamla/kadınla tanışmayı isterdiniz? Ve hatta neden? Ve hatta istediğiniz bir hikayeyi, mevsimi, müziği, coğrafyayı da ekleyerek kurgulayabilirsiniz. İsterseniz.

Buraya gelen herkes yazsın istiyorum ama mim geleneği uyarınca isim vermem gerek galiba. İlk aklıma gelenler, Celerone, Duman, Aslıberry, Atilla Bey, Neolitik Hanım, Erhan Bey, Ekmekçikız, JtoO, Tavşan, Torkunç, Koray, Sardunya.

birisine mutlu yıllar!

2009-06-19T10:53:00.005+03:00

Bakmayın bana, burada çok karamsar, melankolik şeyler yazıyorum çoğu kez, ama doğam aslında gayet iyimser ve neşeli. Benim gibiyseniz mesela siz de, kederli olduğunuzda bu duruma derhal son vermek için neşeli, çılgın şarkılar dinliyorsunuzdur. Bomboş, coşkusuz hissettiğinizde şiir okuyorsunuzdur. Korkuyorsanız, perdeleri çekip bir film izliyorsunuzdur. Kafanızın içi karışıksa, evi düzenlemeye kalkışıyorsunuzdur. Olumsuz olana derhal müdahale etmek; kederi, sıkıntıyı, korkuyu, hüznü, neyse artık, hayatın bir parçası gibi görmemek, hayatı bunlarla sevmemek demek sanırım. Benim bu telaşıma karşılık Bora sakince içindeki duyguyu yansıtan eylemlerde bulunur. Ben ne kadar hüzünden, kederden bahsetsem, Bora o kadar hoşlanmaz bunların konuşulmasından. Onun Edward Hopper resimlerini korkusuzca sevmesinde, oradaki yalnızlıktan hiç ürkmemesinde sanıyorum ki insani tüm duyguları cesurca kabullenişi yatıyor. Belki de Alain de Botton’un kastettiği gibi, insan kendi hüznünün, kederinin yansımasını başka yerlerde gördükçe teselli buluyordur.

Karamazov Kardeşler bitmek üzere; İvan’ın deliliğinde, şeytanla sohbetindeyim şu aralar. Kitap öyle yoğun ki, kendime, ara öğünler gibi hafif ve neşeli kitaplar seçiyorum okumak için. Alain de Botton’un Seyahat Sanatı kitabı bunlardan biri. Botton, çok da bilmediğimiz şeylerden bahsetmiyor. Ya da sanatı bizim için tercüme ederken, çok basit, anlaşılır ve gösterişe kapılmadan yapıyor bunu. Kitabın, Baudelaire ile Edward Hopper’ın rehberliğinde anlatıldığı Seyahat Mekanları bölümü fena değil.

“Ana tema yalnızlıktır. Hopper’ın insanları evden uzaktır, oturdukları ya da ayakta durdukları mekanda onlardan başka kimse yoktur; kimi bir yatağın köşesinde oturmuş bir mektup okur, kimi bir barda tek başına içki içer, kimi trenin penceresinden dışarıyı seyreder, kimi de otel otel lobisinde kitap okur. Yüzlerinde kırılgan ve içe dönük bir ifade vardır. Az evvel terk etmiş ya da terk edilmişlerdir, kendilerine bir iş, bir sevgili ya da arkadaş aramaktadırlar, bu arayışla fani seyahat mekanlarına sürüklenmişlerdir. Vakit genelde gecedir ve pencerenin dışında karanlığın, uçsuz bucaksız bir ovanın ya da tuhaf bir şehrin tehdidi kol gezer.”

s.56

Bora’nın çok iyi bildiği yalnızlık duygusu ve çok sevdiği yalnızlık mekanlarını Hopper’ın resmedişinde öyle bir şey var ki… Botton şöyle anlatmış, Bora’nın benzincinin yerinde olmayı çok istediği, en sevdiği Hopper resmini:

“İstasyonun işletmecisi dışarı çıkmış pompadaki yaş seviyesini kontrol etmektedir. İstasyonun içi sıcaktır ve içeride kadar fazla ışık vardır ki binanın önü güneş vurmuş kadar aydınlıktır. Belki radyo çalmaktadır. Duvarın dibine benzin bidonları sıralanmıştır, yanlarına şekerler, magazinler, haritalar ve başka bir yığın şey konmuştur belki.

Benzin yalnızlığın resmidir. Petrol istasyonu az sonra başlayacak ve uzun süre bitmeyecek olan karanlığın eşiğindedir, tamamen yalnızdır. Ancak Hopper’ın fırçasında yalnızlık bir kez daha etkileyici ve cazip bir duyguya dönüşür. Tablonun solundan bir sis gibi yayılan ve bize korkunun varlığını haber veren karanlık, istasyonun uyandırdığı güven duygusuyla tezat oluşturur. Gecenin ve vahşi ormanın ortasında insan eli değmiş son durak olan bu mekan, gündüz vakti şehirdeki herhangi başka bir mekana kıyasla çok daha cana yakındır, kanımızı ısıtır. Kahve makineleri, magazinler, insanın faniliğinin ve küçük arzularının göstergesi olan jetonlar; dışarıdaki o koskoca insansız dünyayla, ayıların ve tilkilerin ayak seslerinin dal çıtırtılarına karıştığı dünyayla keskin bir tezat oluşturur. Bir magazinin kapağında kalın pembe harflerle bu yaz tırnaklarımızı mor renge boyamamız önerilmiştir. Kahve makinesinin tepesine asılmış olan yazı bize kahveyi mutlaka denememiz gerektiğini söyler. Benzin istasyonu, sonsuz ormanın içinde kaybolmadan önceki son durağımızdır. Burada bizi birleştiren şeyler, bizi birbirimizden ayıran şeylerden fazladır.”
s.61

Bora’nın acil bir gereksinim olarak gördüğü bir iş mekanı vardır. Gece çalışanlar, uyanık olanlar, başka bir yerde kitap okumak isteyenler için bir gece mekanı çalıştırmak. Toplumdan kopuk insanların gece yaşamını, yalnızlığın çok baskılayıcı olduğu kendi mekanlarında değil de herkesin onlar gibi yalnız olduğu bir kamusal alan icat ederek atlatmalarını sağlamak istiyor sanırım. Emin değilim, çünkü Bora insan ruhunun karanlık yanlarının ve sıkıntısının gösterişli ve sığ ve tekrar tekrar dillendirilmesinden hoşlanmaz. Onun ruhu, öyle sanıyorum ki, Hopper’ın bu tablosundaki gibi yabani, ıpıssız ve karanlık tarafıyla; düzenlenmiş, sistemleştirilmiş, köşe bucak aydınlatılarak bilinmedik hiçbir şey bırakılmamış modern insanın toplumsal olana yatkın evcil tarafı arasındaki sınırda dolaşır durur. Ruhunun, o sınırda olan gerginliğine hakim olmak için, hiçbir şeyi örtbas etmeden, boşu boşuna şıklaştırmadan, cesur bir kabullenişle, yalnızlığın bu çeşidini yaşayan kendisi ve kendisi gibi olanlar için geceyi kolay atlatacak bir mekan düşler.

Hopper’ın otomat resmi, Bora’nın çalışma masasının karşısındaki duvarda asılı. Bir gün resme bakıp konuşmuştuk. Ben ısrarla kadının birini beklediğini, o sırada kafasında, gelecek kişiyle ilgili bir konuyu halletmeye çalıştığını, o gelince kadının utangaçça gülümseyerek bir şeyler anlatmaya başlayacağını, çıkarmayı unuttuğunu şapkasını o gelince çıkarıp, arkasındaki cama düşen yansımasına bakarak saçını düzelteceğini söylemiştim. Bora içinse kadın tümden yalnızdı ve yalnızlığını unutmak için geldiği o bol ışıklı mekanda, gecenin o vakti orada tek başına olduğu için gergindi. Hava soğuktu ve resim tümden çok hüzünlüydü, bir birliktelik öncesini değil, yapayalnızlığı anlatıyordu. Ama resme bakınca insan yine de mutsuzluğu hissetmiyordu. Evlerde, odaların küçük köşelerinde yaşanan keder çok daha sıkıntı verici sanırım, herkesin senin gibi yalnız olduğu o kamusal alanlara göre.

Bora, Hopper gibi trenlere de tutkundur. Tren istasyonlarına gidip kitap okuduğu zamanlar az değilmiş eskiden. “Hopper’ı trenlere çeken şey, doğanın içinden geçerek yolunu çizen vagonların, yarı boş kompartımanların içindeki atmosferdi: dışarıda trenin tekerlekleri raylara çarparken içeride hüküm süren sessizlikti, dışarıdan gelen bu sesin ve pencereden görünen manzaranın bizi sürüklediği dalgınlık haliydi. İnsan bu dalgınlık halinden normal benliğinin dışına çıktığını, daha durağan şartlarda erişemeyeceği bazı düşüncelere ve anılara dokunduğunu hissedebilirdi. C Kompartımanı, 293 numaralı vagondaki kadın da benzer bir ruh hali iöçindeydi sanki; bir yandan kitabını okuyor, bir yandan da benzer bir dalgınlıkla kah vagonun içine kah dışarıya kaydırıyordu gözlerini.”

s.61-62

“Sürekli düşünü kurduğumuz, saatlerce süren bu tren yolculuğunun sonunda kendimize döndüğümüzü, bizim için önemli olan duygu ve düşünceleri geri getirdiğimizi hissederiz. Kendimizle yüzleştiğimiz yerin evimiz olması şart değildir. Aksine evdeki eşyalar değişimin önüne geçer çünkü eşyanın kendisi zaten değişmemektedir. Ev içindeki dekor yüzünden günlük yaşamdaki benliğimize (belki de bizim aslımızı yansıtmayan kimliğe) zincirlenir kalırız.”

s.64

Bu bölümde Botton son olarak şunu söylemiş:
“ Benzin istasyonunda ve motelde şiirsellik buluyorsak eğer, bir güç bizi havaalanına ya da tren vagonuna çekiyorsa, bunun nedeni, toplumdan kopuk bu mekanların mimarilerinin vasatlığına, eşyaların konforsuzluğuna, aşırı parlak renklerine ve sert ışıklarına rağmen sıradan ve düzenli toplumun bencilce rahatlıklarına ve alışkanlıklarına bir alternatif oluşturmalarıdır belki.”
s.65

not: nereden çıktı gene bu Hopper? Bora'nın doğumgünü bugün. Onun için, deniz fenerlerinden, trenlerden, bahçe çiçeklerinden, yapbozlardan, çizgi romanlardan, bisikletten, kalemlerden ve kağıtlardan, yes grubundan, fassbinder'den, sahaflardan, kuzey ülkelerinin coğrafyasından, bilinmeyen japon yönetmenlerden filan da bahsedebilirdim ama içimden böylesi geldi.

birazdan dışarıya çıkacağım ve bora için hediye bakacağım. aklımda ufak tefek birkaç şey var. henüz belli değil ne alacağım. ama şu belli ki, kesinlikle bir sürahi dolusu limonata yapacağım ve beyaz fırından paskalya çöreği alacağım:)

hadi bana eyvallah.

biz gidelim ormana hey, ormana

2009-06-13T12:19:00.004+03:00

Yaz geldi ya, doğaya bırakmak istediniz kendinizi. Biz doğanın müthiş davetkar, müthiş misafirperver filan olduğunu sanırız. İçimizde bir iyimserlik, bir yüksek anlayış coşkusuyla, hesapta bizi bekleyen doğaya atılırız. Doğanın muhtemelen bir dili var ve muhtemelen bize "defol!" diyor, ama biz o dili bilmeyiz. Yüzümüzde dil bilmeyen turistlerde olan o aptal sırıtışla, kafamızı sallar, "aa kuş öttü, aa kurbağa vırakladı," deriz. Doğa sıkıntıyla iç çeker.

İnsanın bizimki gibi yatağının yanında kitaplığının olması çok avantajlı. Elini uzat, çek bir kitabı ve aa bir bakmışsın kırk sekizinci sayfadasın. Cahillikler Kitabı, böyle, nasıl okuyup bitirdiğinizi anlamayacağınız kadar eğlenceli bir kitap. Tamam, içinde beni ilgilendirmeyen maddeler de vardı ve biraz da Türkçe'si çeviri kokuyordu, ama bunlar onu okumaktan vazgeçirtecek kusurlar değil.

Sizin, Arçil'e benzemeyen, akıllı uslu, okumak konusundaki öğütlere olumlu tepki veren şeker çocuklarınız var muhtemelen ve yaz geldi ya, ona okusun diye şöyle keyifli bir kitap almayı düşünüyorsunuz. İşte bu kitap, o kitap. John Lloyd ve John Mitchinson yazmış, NTV Yayınları da yayınlamış.

Doğa demiştik, değil mi? Kitapta şöyle bir başlık var: Hank hank diye ses çıkaran şey nedir?
Cevabı, Arnavutluk'taki domuzlar olacak:) Arnavutluk'taki köpekler de hem hem diye ses verirlermiş. Ukrayna'dakiler haf haf, İzlanda'da voff, Endonezya'da gong gong. Ya İtalya'da? Bau bauuuuu!

Köpeklerin bölgesel aksanları bile varmış. En ayırt edici aksanlara Liverpollu ve İskoç köpekleri sahipmiş. Liverpollu köpekler daha yüksek perdeden bir sese sahipken, İskoç köpeklerinin sesi daha düşük perdedenmiş. Uzmanlar, köpeklerin sahiplerine daha yakın olabilmek için onların seslerini taklit ettikleri sonucuna da varmışlar.

Ayrıca köpek gibi havlayan ağaç kurbağalarından, marangozun çiviye vurması anındaki sese benzeyen ses çıkaran dülger kurbağasından, bir domuz gibi hırıldayan cennet kurbağasından bahsediyor kitap. Kurbağaların çıkardığı sesler radyo istasyonları gibi işlermiş; her tür kendi frekansını seçermiş, diğer kurbağa türlerinin sesi hiç dikkatlerini dağıtmazmış. Peki, bir metreden 95 desibele kadar yüksek ses çıkaran kurbağaların nasıl oluyor da kulak zarları patlamıyor, diye sordunuz mu hiç kendinize? Muhtemelen hayır. Ama kitap sormuş ve bunun da yanıtını güzel güzel vermiş.

Ayrıca Shakespeare'in zannettiği gibi hiç bir baykuşun tu-vit, tu-vu diye ses çıkarmadığını, şu ana kadar yaşamış en tehlikeli hayvanın ne olduğunu (dişi sivrisinek), en büyük penise sahip hayvanın hangisi olduğunu (hayır, hayır o değil. Kaya midyesi) neşeli neşeli anlatıyor. Kitabı eğlenceli yapan, tahminlerinizin çoğunda yanılıp, şaşırmanız.

Kitapta sadece hayvanlar yok, elementler, astronomi, insan metabolizması, coğrafya, tarih, aklınıza gelen her konuda bilgi var. Ben sohbete doğadan girdim diye bu örnekleri verdim.

Hadi bakalım, her ne kadar gönülsüz de olsa doğa, biz, arsız bir sevgili gibi atılacağız onun koynuna bu yaz da. Hiç değilse onun dilini çözmeye başlayalım ufaktan ufaktan.

mööööö

yapmamayı tercih ederim

2009-06-04T11:44:00.006+03:00

keşke şu uzunca süren yokluğumda müthiş şeyler yapmış olsaydım da size çok heyecanlı maceralar anlatsam. yok. üzgünüm.

bir ara çok sıkıldım. yaz günlerinde en temel duygum sıkılmak oluyor. ne yapsam, ne etsem sıkıldım ve yazacak, tek sözcük de olsa yazacak en ufak bir coşku hissetmedim içimde.

oysa pazar günü satır satır okuduğum taraf gazetesi ve eklerinde, üzerinde bir ay konuşmaya yetecek malzeme vardı. yok. istemedi canım.

neolitik hanım'ın badem'i ile bizim tina'nın karakterlerini karşılaştırıp yazayım dedim. azdığı için yemeden içmeden kesilen (evet, bu dönemde hayvanların iştahı kesilir bir hormon yüzünden. şimdi ilgili kitabı bulup bu konuda uzun uzun yazardım ama canım istemiyor.) tina, evin içinde dört döndüğü için yorgun düşüp baygın yatıyor şimdi. çok da iyi oluyor, çünkü hayali sevgilisine çağrı sesi dayanılır gibi değil. onun sesi kötü de kuşun ki güzel mi? hiç değil! öyle parlak ki şu an tepemdeki kafesinde çın çın öten sesi, yüzümü buruşturuyorum resmen.

800 sayfalık karamazof kardeşleri ağır okumama rağmen hiç bitmeyen şu yaz günleri nedeniyle yarıladım. o bir kutsal kitap. biliyorsunuz ben onu 16 yaşındayken okumuştum ilk kez. sonra, eğer yaşarsam bir de 60'ımda okuyacağım. okurken, size yazıp hakkında konuşalım diye içimden geçiriyorum ama her sayfası önemli ve birbirinden ayrılamaz bir bütünlüğü var. Size kitabı baştan yazmam gerekir ki, öyle yapmayalım da siz mutlaka ama mutlaka okuyun kitabı, olmaz mı?

şahane filmler izliyorum. çok şahane ama içim sanki upuzun karanlık bir kuyu da filmler bu kuyuya tıngır mıngır çarpa çarpa düşüp gözden kayboluyor, size yazmak için bana tek sözcük olsun bırakmadan.

evin diğer üyelerinden bahsetmeyeceğim. hiç canım istemiyor doğrusu onlardan bahsetmek. hepsine kızgınım. hepsine!

pencere önündeki çiçekler çok şenlikli. çılgın bir şehvetle açıyorlar. aralarında, evet, karanfil de var şimdi. konuşalım mı haklarında? ı-ıh.

kısaca içimdeki ses, melville'in bartleby'si gibi "yapmamayı tercih ederim" cümlesini söyleyip duruyor. bana bir şey lazım, beni şöyle omzumdan tutup sarsacak, o kuyuya düşmüş her şeyi coşkuyla taşıracak bir şey. ne! ama ne!

uzaklara giden bir trene yetişmek için koşanlar.

korkuyor musun?

2009-05-25T11:22:00.005+03:00

Giriş

I. Bölüm - Herkeste Fobi Vardır

II. Bölüm - Fobiler Derlemesi

III. Bölüm - Fobi: Hastalık Belirtisi mi, Hastalık mı?

IV. Bölüm - Çocukta Fobinin Oluşması ve Gelişmesi

V. Bölüm - Fobinin Psikopatolojisi

VI. Bölüm - Fobiyi Yenmek

VII. Bölüm - Fobi ve Depresyon

VIII. Bölüm - Erötofobi: Fobi ve Utanma

IX. Bölüm - Fobilerin Tedavisi

Yazar: Paul Denis

Çeviren: İsmail Yergüz

Dost Yayınları

Bu aralar Karamazof Kardeşler'e gömülmüş durumdayım ya, bazen başımı çıkarıp nefes almak için farklı kitaplar da okuyorum. Bunlardan biri de yukarıda adı geçen minik kitap. Kitap küçük boyutlu, az sayfalı, ama dili tahminimin tersine ağır. Tıbbi bir dil kullanılmış, bu tür kitaplarda bilim, bizim gibi sıradan, sivil insanların hoşuna gitsin, anlaşılması kolay olsun diye ironiyle yüklü komik bir dil kullanılır ya burada öyle değil. Ciddi ciddi fobiyi ve onun arkadaşları histeriyi, takıntıları anlatıyor.

Ben pek psikoloji ağırlıklı kitap okumam. O tür kitapları okurken, çıplaklaştığımı, parçalandığımı hisseder utanırım. Biraz da öfke duyarım. Benim, psikolojimize bir hastalık gözüyle bakmaya ve onu sağaltacak yolları bulup uygulamaya hiç gücüm yoktur. Hiç haklı değilim oysa böyle hissedip bu tür kitaplardan uzaklaşmakta.

Kitap anlattığım nitelikleriyle, bir yan kitap, çerez kitap muamelesinden daha ziyade bir ilgiyi, zamanı ve dikkati istiyor. Neticede hepimizin bir fobisi var. Bazılarımız onunla başetmenin yolunu bulmuş, bazılarımız bastırmış, bazılarımız bir süs olarak taşıyor durumda. Çocuklu olanlarımız için kitapta "Çocukta fobinin oluşması ve gelişmesi" bölümü özellikle dikkate değer. Ancak mesele çocuk olunca hep yaptığımız gibi hezeyanlara kapılıp, konuyu abartmamak gerek. Kitapta fobiyi anlamak ve onu yenmek için kapsamının yettiği ölçüde fikirler de var.

"Birçoğumuz eski çocukluk fobilerini çözümlemiştir. Dışsallaştırmanın temel mekanizması yerini zamanla ve çevremizdeki ilişkilerimizle geliştirilen bir sisteme bırakmıştır; bu sistemde cinsel uyarı tatmin yollarını, temsillerin ya da yüceltmenin yollarını bulur. İtkisel yaşamın zenginleşmesi, çatışmaların psişik oluşumu sonunda fobiyi geçersiz hale getirir."

s:82

"Bir insan belli bir döneme kadar kandisini sıkıntılara boğan bir durumun üstesinden korkusuzca gelebildiğinde bir tür zevk duyar, bir zafer duygusu içinde olur. Onlara egemen olmak amacıyla fobojen durumlarla oynayan çocuğun aradığı bu tür bir zevktir. Çocuk, temsil oyunlarının karmaşıklaştığı bazı alıştırmaları yineleyerek fobisini evcilleştirmeye çalışır; tek bir korkutucu imge üzerinde yoğunlaşan ilgi, aralarında bağıntılar olan düşüncelerin işlevsel bütünü üstünde dağılır; böylelikle, çocuk yoğun bir sakınma tepkisinden yavaş yavaş dış dünyanın sıkıntı veren durumlarına egemen olma konumuna geçer ve büyük zevk duyar bundan."

s.84

"Dolayısıyla, fobiden kurtulmanın ilk yollarından biri, fobinin altındaki fantazmaların gelişmesi aracılığıyla Ben'in gelişmesidir."

s:85

" En az zahmetli fobi karşıtı tavırların en yaygınları sportif alanda gözlenmiştir. Bu konuda en iyi örnek, büyük olasılıkla, tümüyle spor alanıdır ve Fenichel'e göre spor alanı genel olarak fobi karşıtı bir olgudur: hiç kuşkusuz sporun erotik ve saldırgan özellikleri vardır, aynı şekilde bu özellikleri yetişkinin tüm öteki illevsel zevklerinde bulmak mümkündür. Spor yapmaya başlayan herkesin bilinçdışı ve olanaksız bir iğdiş edilme korkusu duymadığı kesindir; ayrıca, bu bağlamda, sonuç, bireyin daha sonra tercih edeceği özel bir sporun eskiden korkulan bir spor olması şartı da değildir. Ama, genel olarak, asıl zevkinin bir zamanlar korkulan bazı gerilimleri etkin bir biçimde devreye sokması olduğu d abir gerçektir ve bu düşüncenin kabul edilmesi gerekir, öyle ki, bu gerilimlerin korkusuzca aşılabildiği düşüncesi zevk verir insana."

s:86

Kitapta daha çekici örnekleri de bulacaksınız. Boğa güreşçisinin elindeki kılıcı boğaya sapladığı anda yaşadığı orgazmın kaynağını (evet evet öyle bir şey varmış), mutlak güç duygularını körükleyen karşıt-fobi durumunun bireyin sadece tehlikeli tavırlara değil aynı zamanda sahip olunması bu tür tavırları körükleyen objelere yönelmeyi sağladığını, mesela spor arabasını canından çok sevip, onun çizilmesi durumunda sinir krizleri geçirilmesi durumlarını filan gayet net bir şekilde açıklıyor.

Ben dönem dönem çok çeşitli korkular geliştirdim: karanlıktan, gece pencereden gizlice gözetlenmekten, gece yürürken sessizce takip ediliyor olmaktan, köpekbalığından ve derin sulardan, genişlik ve derinlik hissinden, evrenden, yoksul düşüp evsiz kalmaktan, zihnimin bana verilen bir görevi yapamayacak kadar ve şekilde ve apansızın bomboş kalmasından, yatağın altında bir canavarın saklanıyor olmasından (hala!hala!), ölmekten, yaşamaktan, sevmekten, sevilmemekten, kaybetmekten, seviyorken kaybetmekten, kapalı alanlardan, çok açık alanlardan, yılanlardan... çok şükür bunların tümünü aynı zamanda geliştirmedim de, zaman zaman, doz doz çıkardım ortaya. Bir korkunun fobi olmasının koşulları var gerçi, okuyunca göreceksiniz siz de. Bazılarını bastırıyoruz, bazıları gizli fobi, bazıları için karşıt fobiler geliştiriyoruz falan filan... İnsanın beyni olması çok zor, çok karmaşık bir şey vesselam.

Elinide tutması kolay, sevimli bir kitap, cebe de sığıyor. Okuması biraz dikkat istiyor olsa da, konu ilginç. Dilerseniz bir göz gezdirin bakalım, ne düşüneceksiniz.

Not: Benim ennnn nefret ettiğim şey, beni inanılmaz öfkelendiren, bir insanın beni korkutmasıdır. Sesiyle, sessizliğiyle, gücüyle, koşullarıyla, tavırlarıyla beni korkutmayı hedefleyen ya da korkumu önemsemeden korkutan insanlara öyle hınç duyarım, öyle tepki duyarım ki gözlerim dolar hiddetten. Korkularımı evcilleştiren, küçülten, önemsizleştiren insanlara bağlılığım ise aynı şiddette olur.

Biz, hepimiz kötü zamanlarda yaşayan talihsizleriz elbette. Hayata, geleceğe hiç güven duyamıyoruz. Çocuklarımız için çok endişeleniyoruz. Onları sakince, şefkatle sarmalayıp hayata güven duymalarını sağlayamıyoruz. Koşullar öyle değişken ki bu bizi çok şüpheci yapıyor. Çocuklarımızın, algılayamadığımız hızlı değişime, kontrolümüzden çoktan çıkmış gelişmelere uyum sağlamaları, eğer yeterince donanmamışsan unufak olacağın o dehşetengiz geleceğe hazır olmaları için çalışıyoruz. Korkuyla. Hep korkuyla.

yemeğin y'si

2009-05-14T13:51:00.007+03:00

yaz geliyor! derhal, derhal kilo vermek gerek. aşağıda sizin için hem hazırlaması kolay hem lezzetli hem de kalorisi düşük bir tarif var. mutlaka, ama mutlaka deneyin, yaza incecik girin!

Прекрасный обед-пикантная индейка с рисом. Блюдо готовить просто и быстро, оно порадует всех, особенно тех, кто следит за своим весом.

Необходимые продукты:
Куриный бульон – 2 стакана

базилик – 1 ч. ложка

Чесночный порошок – 1/2 ч. ложки
Острый перечный соус – 1/2 ч. ложки

Тушеные помидоры – 400 г
Длиннозерновой рис – 2 стакана

Зеленый горошек – 1 стакан
Нежирное мясо индейки без кожи – 400 г

Способ приготовления:
1. Отварите мясо индейки.
2. В кастрюле среднего размера смешайте бульон, базилик, чесночный порошок, острый перечный соус и томаты. Доведите до кипения на среднем огне.
3. Всыпьте рис и уменьшите рис. Накройте крышкой и готовьте 20 минут.

4. Добавьте горошек и мясо индейки, порезанное кубиками. Накройте крышкой и готовьте 5 минут, пока рис не будет готов.

Количество порций: 4

Состав 1 порции:

калорийность – 513 калорий
жиров – 4 г
холестерина – 50 мг
натрия – 1166 мг
углеводов – 88 г
белков – 30 г.

:) afiyet olsun!

***

Ayıptır söylemesi, benim pek kilo sorunum olmaz. Doğanın özellikle hayvanlara verdiği o ayrıcalıktan ben de yararlanır; kışın bedenin kendini koruması için gerekli olan o birkaç kiloyu alırım, tam tamına söylemek gerekirse, kışın 60 kilo olurum. Yazın, iştahım kesilir, daha çok hareket ettiğim için de daha bahar aylarında bakarım ki 58 olmuşum. Aslında yıllarca 52-54 kilo civarında olan benim için bu kilo bile fazla.

Zayıflık takıntım yok; şöyle etli butlu, sağlıklı görünüşlü hatunların çok çekici olduğunu düşünürüm. Ama kendim için, aldığım kilolar, taşıdığım yüklermiş gibi ağırlık verir, yorarlar beni. Zayıf olmayı bu nedenle isterim, ama bana da pek yakışmaz zayıflık. Kaşık kadar olan suratım iyice küçüldüğü gibi, yuvarlakları da kaybolup köşeli, sert hatlı biri olurum.

Zayıflık için hareket şartsa da yiyerek zayıflanıldığına hiç inanmam. Yememek lazım. Eğer yemek tutkusu, zayıf olma tutkusundan daha ağır basıyorsa da, bırak öyle kalsın, derim, sen de yemeği yücelt. İnsanın neticede kendi zevklerine, eğilimlerine saygı duyması gerek. Bizzat sana ait olan kilonla, şununla bununla mücadele edip durup, hep başarısız oluyorsan, bence durumu kabullenmek lazım (bir yerde, o da sadece sağlık için bir yerde durmak lazım elbette). Mesela bana, yapmamak lazım diyip, engellenemez şekilde TV izleyen biri değil de; bu keyfiyle barışık, TV denilen nesneyi yücelten insanlar daha hoş görünür.

Bir de şu var; kompleks edindiğin şeyi en çok sen önemsersin aslında ve sen gizlemeye çalıştıkça göze batar. Çirkin olan senin dert edindiğin özelliğin değil, o kusurunu kapatma çabandır. Gerçi Ovidius'a hak vermiyor da değilim. Sevme Sanatı kitabında şair, beden bakımıyla ilgili öğütler verir, ama yapay çareleri de yabana atmaz. Çokça da kadınlara bir sürü ayrıntılı öğüdü vardır. Ve hatta ileri gidip, yatakta uzanan bir kadın için "vermem gereken geriye kalan dersler yüzümü kızartıyor, ama iyi yürekli Dione bana şöyle diyor:'Utandığımız yerlerimiz tamamen bize kalsın.' Her kadın kendini iyi tanısın; fiziğinize göre şu ya da bu duruşu seçin; aynı duruş bütün kadınlar için uygun değildir. Yüzü güzel olan kadın sırt üstü uzansın. Sıtlarını beğenenler ise sırtlarını göstermeli..." bu böyle sürüp gidiyor. Ovidius bunları dese de, ben, ister kilolu ister zayıf, bir hanımın zerafeti ile her zaman çekici olduğunu düşünürüm.

Bir de şu var, eğer içinde sevgi de olan bir ilişkiniz varsa, partneriniz sizi her durumda güzel buluyor. Eğer çok dert edilecek bir kilonuz yoksa, yabancılar için ne diye uğraşıp duracaksınız, değil mi?

Şimdi şu Rusça yemeğe geçelim. Yemeğin hiç bir numarası yok. Malzemelerinin de. Biz, bu coğrafyada yaşadığımız için gerçekten çok şanslıyız. Sebze ve meyvelerin gerek çeşidi, gerekse onlara taze taze ulaşma olanakları açısından, diyorum. Pazarları ya da diyelim Kadıköy Çarşısı'nı dolaşırken samimiyetle söylüyorum, taşkın bir sevinç göğsümden yukarıya doğru çıkıyor, çok mutlu oluyorum. Şimdi İglo adında, bir Kuzey ülkesinin dondurulmuş gıda reklamı var. "Reklamdaki balık ne güzel görünüyor," demiştim de, bu konularda benden daha hassas olan Bora dedi ki; "Türkiye gibi balığı, sebzesi, meyvesi bol bir ülkede, gidip bir Kuzey ülkesinin gıda ürününü mü alacağız! Türkiye gibi bir ülkede pazar bulacaklarını mı sanıyorlar? Ne cesaret." Çok hak verdim ona.

Kısaca, diyet filan yapacaksak, Türkçe olan tarifleri tercih etmemizde hiç bir sakınca yok:) Zira tarifte konserve domates, sarımsak tozu ve dememiş ama pişirme süresinden anladığım kadarıyla konserve bezelye kullanılıyor.

Ancak Rusça çalışan, çalışmak için kendine böyle yemek tarifleri ile eğlendirmeye çalışan benim gibileri için tarifin yararı yadsınamaz. Tarifi Pravda gazetesinden aldım. Ara sıra gazeteye göz gezdirip, anladığım bir cümle olunca havalara uçuyorum:)

Aşağıda, sizin çok daha iyilerini pişirdiğinizi bildiğim yukarıdaki yemeğin, kendi ellerimle yaptığım çevirisi var. Bu arada Andersen'in Çıplak Kral masalını da çevirmeye çalışıyorum. O zaman daha çok eğleneceğiz:p

Buyrun tarife:

Mükemmel bir öğün. Pirinçli hindi yemeği, herkesi, özellikle kilosuna dikkat edenleri mutlu edecek, kolay ve hızlı hazırlanan bir yemek.

Olmazsa olmaz malzemeler:

Tavuk bulyon-2 bardak
Kuru fesleğen-1 çay kaşığı
Sarımsak tozu-1/2 çay kaşığı
Biber sosu(keskin)-1/2 çay kaşığı
Konserve domates-400 gr
Uzun pirinç-2 bardak
Yeşil bezelye-1 bardak
Yağsız, derisiz hindi eti-400 gr

Hazırlanışı:

1- Hindi etini suda haşlayın.
2- Orta büyüklükte bir tencerede bulyon, fesleğen, sarımsak tozu, biber sosu, domatesi karıştırın. Orta ateşte kaynayıncaya kadar pişirin.
3- Pirinci azar azar ekleyin. Kapağını kapatıp, 20 dakika pişmeye bırakın.
4- Bezelyeyi ve küp küp kesilmiş hindi etini ekleyin. Kapağını kapatıp 5 dakika daha pişirin.

4 kişiliktir.

1 porsiyonunda:
513 kalori
4 gr yağ
50 mgr kolesterol
1166 mg sodyum
88 gr karbonhidrat
30 gr protein

balkona çık

2009-05-11T11:41:00.009+03:00

Bahçe, varlığını üçüncü, beşinci katlarda balkonlarla anıştırıyor kendini. Ama küçücük. Sokak büyüdükçe, balkon küçülüyor. Bir dönem hatta, yöneticilerde çıkma ve şahnişinlerin küçültülüp daraltılması eğilimi başlamış;"bundan böyle sokak yüzlerine çıkma yapılması yasak!" denilmiş. Neyse ki 1860'lardan itibaren belediye ve binalarla ilgili yasal düzenlemelerle yasak tekrar kaldırılmış.

Hadi bahçesiz olmaya katlanabiliyor insan da balkonsuz bir evde durulmaz. Sanki burunsuzmuş gibi, nefes! nefes! Bizim biri önde daracık, diğeri arkada kare şeklinde iki balkonumuz var. Ön balkon çiçek koymaya ve Tina'nın güneşli günlerde ince uzun vücudunu iyice gererek uyumasına yarıyor. Arka balkonda bir dolap var ıvır zıvırlar için. Çamaşır da asıyorum oraya. Bir de kuşlar var, biliyorsunuz. Yumurtadan çıktılar, büyüdüler filan ama hala oradalar. Çamaşır asarken artık şöyle güzelce çırpamıyorum, korkmasınlar diye. Ben de kuşmuşum gibi, yan yan bakıyorum onlara. Çabucak bitiriyorum o işi.

Ali Bey Lehçet'ül-Hakayık adlı mizah sözlüğüne B ile başlayan otuz dokuz madde almış, bunlardan biri de balkon. Ona göre balkon, aşk tüneği. İşte bizim balkon, kumruların aşk tüneği. Ama Ali Bey, başka ne amaçla aşkı balkonlarda tünetmiş, hiç bilemiyorum. Belki de Baudeleaire yüzündendir.

O akşamlar, kömür aleviyle aydınlanan!

Ya pembe buğulu akşamlar, balkonda geçen

Başım göğsünde, ne severdin beni o zaman!

Ne söylediysek çoğu ölmeyecek şeylerden!

O akşamlar, kömür aleviyle aydınlanan!

Balkon sözcüğü, dünyanın en yaygın sözcüklerinden biri. Japonca'da barukoni, Rusça'da balkon, İtalyanca'da 1348'den beri balcone olarak kullanılıyor. Roma'da pencere önlerindeki çıkmalar balkon denecek kadar genişlemiş zamanında, fakat Plinius şikayetçi olmuş bundan. Zira İÖ I. yüzyılda, balkonlardan girilip yapılan soygunlar çok artmış. Yasa zoruyla balkonlara parmaklık takılmış. Şimdi balkonlar, kırmızı ışığı uyarırcasına yanıp sönen alarm kutucukları ile dolu. Fransıca'ya 1440'da balcon olarak girmiş. Bu salgın sözcüğün Farsça'da 'yukarı ev' anlamına gelen bala-hane'den türediğini ileri sürenler olmuş.

Balkon çok faydalıdır. Yöneticiler halkı balkonda selamlar, köşeye kurulmuş barbekü ile balkonda piknik yapılır, sıcak yaz günlerinde, içerde ev halkı, sıcaktan sefil durumda sonuna kadar açık tv'den uyduruk bir program izlerken, evin beyi, atleti ile çıkıp, göbeğini kaşıya kaşıya sigara içer, izmaritini aşağı atarken öksürür, aşağıda uyuz kediler ucu köz izmarite şüpheyle yaklaşıp, koklarlar.

Jean Genet'nin Balkon'unu ne zaman okumuştum? Avukatlık stajı yaparken. Ne hissetmiştim? Unuttum, gitti. Yaşadığımız hayatın yanılsamalar bütünü olduğunu, olabileceğini; gerçeğin hayalden, yanılsamaların gerçekten farkı olmadığını mı anlatıyordu? Adı neden balkondu? Bilmiyorum; bir gösteri mekanının seyirci balkonunu ifade etmek için mi? Emin değilim.

Ben balkonu severim de, terasları daha çok severim. Yalnız terasların en sevmediğim yanı, manzarayı yüksekten sunmalarıdır. İsterim ki bir bahçe sanısı uyandırmak için epeyce alçak olsun. Bahçedeki ağaçların sadece tepesi değil de gövdesi de görülebilsin. Ankara, teraslı, güzel evlerle doluydu. Evin terasında oturulup içilir, içeriden eski Türkçe pop şarkıları, Eric Clapton, Talking Heads şarkıları duyulur, dansederdik. Şimdi ne teraslar var, ne teraslarında başı bulutlu dans edenler.

Balkon hep azıcık bir yer. Düşünüp taşınırsanız üstünde, Sezai karakoç'un şiiridir. Bazen.

Çocuk düşerse ölür çünkü balkon

Ölümün cesur körfezidir evlerde

Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların

Anneler anneler elleri balkonların demirinde

İçimde ve evlerde balkon

Bir tabut kadar yer tutar

Çamaşırlarınızı asarsınız hazır kefen

Şezlongunuza uzanır ölü

Gelecek zamanlarda

Ölüleri balkonlara gömecekler

İnsan rahat etmeyecek

Öldükten sonra da

Bana sormayın böyle nereye

Koşa koşa gidiyorum

Alnından öpmeye gidiyorum

Evleri balkonsuz yapan mimarların

Hitchcock'un arka pencere filminde, James Stewart arka pencereden komşularını dikizler. Komşusu olan bir çift balkonda uyumaktadır, hani şu küçük köpekleri olan. Sıcak memleketlerde balkonda uyunur, yetmez, damda yıldızlara bakılarak uyunur. Topal uyurgezerlerle doludur oralar.

Sardunyayı severim, hatta benimmiş gibi kıskanırım onu, ama her balkondan şimdi sarkmıyor mu sardunyalar, canım sıkılıyor. Dar yaprakları tozlu, uçuk yeşil minicik çiçekleri kokulu karanfillerden aruyorum şimdi. Belki şu boş kocaman saksıya da yasemin almak gerek. Bora'nın olsun yasemin de. Sardunya ne kadar benimse, yasemin o kadar Bora'nın çünkü;)